9. Ceza Dairesi

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

Cinsel taciz suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 102 nci maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları uyarınca 1.860,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Karaburun Asliye Ceza Mahkemesinin 27.04.2022 tarihli ve 2020/168 Esas, 2022/158 Karar sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 09.01.2024 gün ve 94660652-105-35-29104-2023-Kyb sayılı yazılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.02.2024 gün ve KYB-2024/7319 sayılı Tebliğname ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.02.2024 gün ve KYB-2024/7319 sayılı kanun yararına bozma isteminin; "1-Dosya kapsamına göre; Karaburun Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından düzenlenen 21/09/2020 tarihli iddianamede, şüphelinin 5237 sayılı Kanun'un 102/1-2.fıkra ve 43. maddeleri gereğince cezalandırılmasının talep edildiği gibi, suç olarak da aynı Kanun'un 105. maddesinde yer alan cinsel taciz suçunun ve söz konusu sevk maddesinin de yer almadığı, ancak Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, sanığa cinsel taciz suçundan ek savunma hakkı verilerek hakkında anılan suçtan mahkumiyet hükmü kurulduğu anlaşılmakla, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 225/1. maddesindeki "Hüküm, ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve faili hakkında verilir." şeklindeki düzenlemeye de aykırı davranılmak suretiyle, cinsel taciz suçundan usulüne uygun olarak açılmış bir dava bulunmadığı halde, iddianamede belirtilen sevk maddelerinin dışına çıkılarak sanığın mahkumiyetine karar verilemeyeceği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde,

2.Kabule göre de; sanık hakkında yüklenen suçtan Mahkemece hüküm kurulduğu sırada temel ceza belirlenirken uygulama maddesi olarak 5237 sayılı Kanun'un 105/1. maddesi yerine anılan Kanun'un 102/1-2.cümle maddesinin yazılması suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 232/6. maddesine aykırı davranılmasında, isabet görülmemiştir." şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

Tüm dosya içeriği nazara alındığında, Karaburun Asliye Ceza Mahkemesinin 27.04.2022 tarihli ve 2020/168 Esas, 2022/158 Karar sayılı kararının usul ve kanuna uygun olduğu anlaşılmakla kanun yararına bozma talebi yerinde görülmemiştir.

Karaburun Asliye Ceza Mahkemesinin 27.04.2022 tarihli ve 2020/168 Esas, 2022/158 Karar sayılı kararına ilişkin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN oy birliğiyle REDDİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.11.2024 tarihinde karar verildi.