4. Ceza Dairesi

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde sunulduğu ve temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik yapılan başvuru üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Sanığın temyiz istemi; tedaviyi reddetme ... olduğu halde zorla dikiş atıldığına, buna sinirlenip kendisine yönelik sözler söylediğine, sağlık çalışanlarına yönelik eylemi olmadığına ilişkindir.

Sanık hakkında kurulan hükme ilişkin olarak, sanığın savunması, mağdur ile tanıklar M.T. ve Ö.Y.'nin anlatımları karşısında mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı; Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Sanığın aynı eylem kapsamında polis memuruna hakaret etmesi nedeniyle verilen 11 ay 20 gün hapis cezasının İzmir Bölge Adliye Mahkemesinin 17.12.2019 tarih 2019/137 Esas, 2019/4132 Karar sayılı ilamı ile 10 aya indirilerek düzeltilerek onanma kararı verildiği belirlendiğinden, hükmolunan cezadan "10 ay" yerine "11 ay 20 gün" hapis cezası mahsup edilerek eksik ceza belirlenmiş ise de aleyhe temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı anlaşılmış, Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen; sanığın adli sicil kaydında tekerrüre esas başka ilamı bulunmasına karşın, suç tarihinden sonra kesinleşen ilamın tekerrüre esas alınması dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303/1. maddesi gereği hüküm fıkrasından tekerrür uygulamasına ilişkin hüküm fıkrasının çıkarılarak yerine “Sanığın adli sicil kaydında yer alan İzmir 42. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/532 Esas 2015/669 karar sayılı ilamı ile verilen 1 yıl 8 ay hapis cezasından dolayı mükerrir olduğu anlaşıldığından, 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesi uyarınca cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca İzmir 11. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.11.2024 tarihinde karar verildi.