6. Hukuk Dairesi

1.İlk Derece Mahkemesince; eser sözleşmesinden kaynaklanan alacak istemine ilişkin davada, daha önce taraflar arasında görülen Ankara 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2014/37 Esas, 2017/39 Karar sayılı dosyasının yargılaması sonunda; mahkemece, işin bitiminin 12.11.2011 olarak belirlendiği, davalı yüklenicinin talebi ile davacı idarenin kabulü doğrultusunda eksik ve kusurlu işlerin tespit edilerek yüklenici nam ve hesabına dava dışı şirkete verildiği, bu şirketin işi bitirememesinden kaynaklanan sorumluluğun artık davacı idare ile sözleşme imzalayan dava dışı şirkete ait olduğu, sözleşmenin feshi ile yeniden başka şirketlerle yapılan anlaşma gereği yapılacak ödemelerden davacının sorumlu olmayacağının kabul edildiği, aynı hususun Bölge Adliye Mahkemesi 27. Hukuk Dairesi'nin 2018/42 Esas, 2020/669 Karar sayılı kararında da; bu eksikliklerin giderilmesi manasında sonraki yüklenicilerle sözleşme yapılmasında davacı yüklenicinin bir kusurunun bulunmadığı, yine taraflar arasında kesin hesap çıkartılırken davacının tüm sözleşme bedeli belirlenerek geçici kabulde belirtilen eksikliklerin bedelinin indirilmesinde usul ve yasaya aykırılık görülmediğinin tespit edildiği, bu durumda tarafları, sebebi ve konusu aynı olan davacı talebi hakkında, davalı yüklenicinin başka sorumluluğunun kalmadığının kesin hüküm ile tespit edildiği, 6100 sayılı HMK'nın 114/1-i maddesine göre, aynı davanın daha önceden kesin hükme bağlanmamış olmasının dava şartı olduğu,

HMK'nın 115/1 maddesinde "mahkeme dava şartlarının mevcut olup olmadığını davanın her aşamasında kendiliğinden araştırır" yine 115/2 maddesinde de "mahkeme dava şartı noksanlığını tespit ederse davanın usulden reddine karar verir" hükümlerine yer verildiği, somut olayda davacının, davaya konu ettiği alacak talebinin Ankara 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2014/37 Esas, 2017/39 Karar sayılı kararı ile kesin hükme bağlandığı, davacının talebi için kesin hüküm söz konusu olduğu gerekçesiyle açılan davanın dava şartı yokluğundan usulden reddine karar verilmiştir.

2.İlk Derece Mahkemesi kararına karşı davacı vekilince istinaf yoluna başvurulması üzerine, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 27. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3.Bu karara karşı süresinde davacı vekilince temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Kamu düzenine aykırılık hallerinin re'sen gözetildiği, istinaf nedenleriyle sınırlı ve usulüne uygun olarak istinaf inceleme ve denetiminin yapıldığı; dosya içeriği, kararın dayandığı gerektirici sebepler ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı ve yine, daha önce taraflar arasında görülen ve kesinleşen hükümle dava konusu işin tasfiyesinin gerçekleştiği anlaşıldığından, davacı vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.