8. Ceza Dairesi

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında bozma üzerine verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle,

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme taleplerinin, 7079 sayılı Kanun’un 94. maddesiyle değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 299/1. maddesi gereği takdiren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:   I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Yargıtay Bozma İlâmı

Karşıyaka 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 20.01.2023 tarihli ve 2022/116 Esas, 2023/18 Karar sayılı kararının istinaf edilmesi üzerine, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesi tarafından verilen kararın sanık müdafii ile katılanlar vekili tarafından temyizi sonrasında, Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 6.11.2023 tarihli ve 2023/9375 Esas, 2023/7208 Karar sayılı kararı ile sanığın " markete uğrayacağım dönüşte seni bırakırım" sözünün hile kapsamında değerlendirilemeyeceği, sanık hakkında temel cezanın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109/1. maddesine göre belirlenmesi gerektiği nedeniyle bozulmasına ve dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

B. Yargıtay Bozma İlâmından Sonraki Yargılama Süreci

Bozma üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 13.03.2024 tarihli ve 2024/441 Esas, 2024/545 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109/1, 3-f, 5 ve 53. maddeleri uyarınca 6 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Sanık Müdafinin Temyiz İstemi Mağdurun yönlendirildiğine, mağdur ve tanık anlatımlarının çelişkili olduğuna, sanığın iftiraya uğradığına, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun sanığın eyleminin zorunlu unsuru olduğuna bu nedenle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan ayrıca ceza tayin edilemeyeceğine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dava dosyasının kapsamına göre; mağdurenin dolmuş şoförü olan sanığın dolmuşuna bindiği, sanığın mağdureyi dolmuştan evinin önünde indirmeyerek markete uğrayıp seni bırakacağım dediği ve sonrasında dolmuş ile mağdureyi ıssız bir yola götürüp mağdureye karşı cinsel istismar fiilini gerçekleştirdiği, bu suretle de mağdureyi hürriyetinden yoksun bıraktığı iddiasına ilişkin olarak;

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanaatin dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, mağdurenin aşamalarda tutarlılık gösteren beyanları ile dava dosyası kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediğine dair kabulde, delillerin değerlendirilmesine ilişkin takdirlerinde, bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz istemleri yerinde görülmemiş, Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 13.03.2024 tarihli ve 2024/441 Esas, 2024/545 Karar sayılı kararı sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden, 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi uyarınca Tebliğname’ye uygun olarak oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Karşıyaka 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.04.2025 tarihinde karar verildi.