10. Hukuk Dairesi

Bölge Adliye Mahkemesinin kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü; I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının 12.01.1992 tarihinde geçirdiği kazanın iş kazası olduğunun tespitine, sürekli iş göremezlik derecesi % 10'un üzerinde tespit edilen davacının, sürekli iş göremezlik nedeniyle 12.01.1992 kaza tarihini takip eden istirahat süresinin sonundan başlamak üzere sürekli iş göremezlik geliri tahsisine, tahsis edilecek gelirlerin her biri için ödenmesi gereken tarihten itibaren faiz işletilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... cevap dilekçesinde özetle; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

"1-Davalı ... aleyhine açılan davanın 12.01.1992 tarihli olayın iş kazası sayılması gerektiğinin tespitine ilişkin talep hakkında komisyon kararı bulunduğundan karar verilmesine yer olmadığına,

2.Davalı ... yönünden açılan 12.01.1992 tarihli olayın iş kazası sayılması gerektiğinin tespitine ilişkin davanın kabulü ile 12.01.1992 tarihli olayın iş kazası sayılmasına,

3.Davacıya 01.07.2005 tarihinden itibaren sürekli iş göremezlik bağlanması ve biriken gelirin yasal faizi ile birlikte davacıya ödenmesi gerektiğinin tespitine" karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "... Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğünün 28.02.2018 tarihli ve E.1229143 sayılı Ünite Kararı ile işveren ... olmak üzere davacının 12.01.1992 tarihinde geçirdiği kazanın 506 sayılı Kanun'un 11. maddesi hükümleri dahilinde iş kazası sayılmasına karar verildiği, ... Sağlık Sosyal Güvenlik Merkezinin 14.03.2018 tarihli ve 2096 sayılı raporuna göre davacının sürekli iş göremezlik oranının E cetveline göre %20,2 olarak belirlendiği ve kontrol gerekmediği tespitinin yapıldığı, Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulunun 2019/16934 karar numaralı ve 02.10.2019 tarihli kararına göre ise davacının sürekli iş göremezlik oranının E cetveline göre %18 olarak tespit edildiği, ATK 3. İhtisas Kurulunun 03.02.2021 tarihli ve 1828 karar sayılı raporunda davacının işgöremezlik oranının E cetveline göre %19 olarak tespit edildiği, ATK 2. Üst Kurulunun 31.03.2022 tarih ve 759 karar sayılı kararına göre ise davacının maluliyetinin E cetveline göre %19 olarak tespit edildiği, Davacının 24.02.2016 tarihli sürekli iş göremezlik geliri istemli tahsis talebine istinaden Kurumca 5 yıllık zamanaşımı dikkate alınarak 17.12.2018 tarihinden itibaren ödenmek üzere 01.03.2011'den itibaren iş göremezlik geliri bağlandığı anlaşılmaktadır.

Dosya içerisindeki davacıya hitaben yazılmış 23.06.2011 tarihli Kurum yazısında "06.06.2010 tarihli dilekçeniz hakkında ...... Asliye Hukuk Mahkemesinin 29.05.2003 karar tarihi 2000/161 Esas ve 2003/268 Karar sayılı kararına istinaden %25 maluliyet oranı üzerinden gelir bağlanmasını istemekte iseniz de davanın tazminat davası olması ve açılan davada Kurumumuzun taraf olmaması nedeniyle talebiniz hakkında işlem yapılamamıştır...." denildiği görülmekle, davacının sürekli iş göremezlik geliri için ilk tahsis talep tarihinin 06.06.2010 olduğu açık olması karşısında bu tahsis talep tarihi esas alınıp 506 sayılı Kanun'un 99. maddesi hükmündeki 5 yıllık zamanaşımı süresi de değerlendirildiğinde; gelir başlangıç tarihinin 01.07.2005 olacağı açık olduğundan, dosya kapsamından ve ceza mahkemesi dosyası kapsamından da ... ile ...'ün adi ortak oldukları anlaşıldığından, kararın vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden kanuna aykırılık bulunmadığı" gerekçesiyle istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

A. Temyiz Sebepleri Davalı Kurum vekili özetle, Kurum tarafından sunulan evrakın ve denetim raporlarının dikkate alınmadığını, kararın eksik inceleme sonucu verildiğini ileri sürerek temyiz talebinde bulunmuştur.

B. Değerlendirme ve Gerekçe Uyuşmazlık, 12.01.1992 tarihli olayın iş kazası olduğunun tespiti, davacının iş göremezlik derecesinin %10'un üzerinde olması nedeniyle gelir tahsis edilmesi ve gelirin faiziyle ödenmesi istemine ilişkindir. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, davalı Kurum vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

Açıklanan sebeplerle; Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 02.10.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.