8. Ceza Dairesi

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKİ SÜREÇ

A. İlk Derece Mahkemesi Kararı ...

59.Asliye Ceza Mahkemesinin 19.01.2023 tarihli ve 2022/43 Esas, 2023/31 Karar sayılı kararı ile sanığın suç işlemeye tahrik suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 214/1, 53/1-2-3 ve 58. maddeleri uyarınca 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarının uygulanmasına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiş; karar sanık tarafından istinaf edilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesi Kararı ...

Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin 11.10.2023 tarihli ve 2023/189 Esas, 2023/1076 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusunun 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir. II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri Sanığın temyiz istemi;

Atılı suçu işlemediğine, pişman olduğuna ve beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dava dosyası kapsamına göre; sanığın "..." isimli sosyal medya hesabından bir kadının bıçaklanmasına dair video hakkında, 25.07.2021 tarihinde “Oh bee ne güzel sokuyor bıçağı, rahatladım. Türkiye'de kadınların %80'i ne bu şekilde yapılarak öldürülmesi gerekiyor” şeklinde paylaşım yaptığı iddiasına ilişkin olarak;

Dairemizin 16.06.2025 tarihli ve 2025/2274 Esas, 2025/4729 Karar sayılı ilamı başta olmak üzere yerleşmiş içtihatlarda açıklandığı üzere; basın ve yayın yoluyla atılı suçu işleyen sanığın cezasında 5237 sayılı Kanun’un 218/1. maddesi uyarınca artırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi hususu, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda tartışıldığı anlaşılmıştır. Açık kaynak araştırma raporuna ve aşamalardaki çelişkili savunmalarına göre paylaşımın sanık tarafından yapıldığı belirlenmiş; vicdani kanaatin dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı görülmüştür. Sanığın belirsiz sayıda insana ulaşan ve kadınların katledilmesi gerektiğine dair ifadeler içeren paylaşımının, suç işlemeye tahrik suçunu oluşturduğu yönündeki Mahkemenin suç vasfına dair kabulünde hukuka aykırılık bulunmamıştır. Ayrıca; sanığın paylaşımının ülkemizde yaygın şekilde görülen kadın cinayetleri olgusu karşısında toplum açısından vahim sonuçlar doğurmaya elverişli olduğu gözetilmiştir. Bu nedenle; 5237 sayılı Kanun'un 61/1. maddesi uyarınca meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı ile aynı Kanun'un 3/1. maddesinde düzenlenen "orantılılık ilkesi" dikkate alınarak sanık hakkındaki temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi ve 5237 sayılı Kanun'un 62/1. maddesinin uygulanmaması hukuka uygun bulunmuştur. Sanık hakkında tekerrüre esas alınan ilamın yasal engel oluşturması nedeniyle lehe hükümlerin uygulanmamasında ve kurulan hükümde eleştirilen husus dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin 11.10.2023 tarihli ve 2023/189 Esas, 2023/1076 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden, 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi uyarınca Tebliğname’ye uygun olarak oybirliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca ... 59. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29.09.2025 tarihinde karar verildi.