4. Ceza Dairesi

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

İlk Derece Mahkemesince hakaret suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafiinin başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Sanık müdafiinin temyiz istemi, sanığın atılı suçu işlemediğine, sanık savunmasını doğrulayan tanık anlatımlarının dikkate alınması ve haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine yöneliktir.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; haksız tahrike konu olabilecek bir durumun tespit edilememesi karşısında, diğer temyiz nedenlerine itibar edilmemiştir. Ancak;

Sanığın savunmasında suçlamayı inkar etmesi, olay tutanağında, hakaret sözlerinin yazılı olmaması, üç şikayetçiden ikisinin soruşturma ifadelerinde, sanığın hakaretinden söz etmemeleri, dinlenen tanıkların bir kısmının hakaret iddiasını doğrulamalarına karşın, birçok tanığın da bu iddiayı doğrulamadıklarının anlaşılması karşısında, atılı suçu işlediği şüphe boyutunda kalan sanık hakkında yerinde olmayan gerekçeyle mahkumiyet kararı verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının, 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca İskenderun 5. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.11.2025 tarihinde karar verildi.