Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanıkların, şikâyetçiye ait ikamette bulunan aracın anahtarını aldıktan sonra suça konu aracı ve ayrıca şikâyetçiye ait cep telefonu ile parayı çalmaları şeklindeki eylemlerinin, 5237 sayılı Kanun'un 142/2-d, h. maddelerinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden aynı Kanun’un 142/2-d. maddesi uyarınca hüküm kurulması sonuca etkili olmadığından; çalınan aracın ve cep telefonunun soruşturma aşamasında şikâyetçiye teslim edilmesinde sanıkların iradelerinin bulunmadığı ve suça konu araçta oluşan hasarla ilgili zararın kovuşturma aşamasında sanık ... tarafından giderildiğinin anlaşılması karşısında; gerçekleşen iadenin kısmi iade hükmünde olduğu dikkate alınarak şikâyetçiden kısmi iade nedeniyle etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına rıza gösterip göstermediği açıkça sorulduktan sonra sanık ... hakkında 5237 sayılı Kanun'un 168/2-4. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi ile kısmî iade hâlinde suçtan zarar gören kişinin 5237 sayılı Kanun'un 168/2-4. maddesi uyarınca rıza göstermesi koşuluyla, etkin pişmanlık hükümlerinden yalnızca kısmî iadede bulunan sanığın yararlanabileceği hususu gözetilmeden kısmî iadede bulunmayan sanık ... hakkında tayin edilen cezada 5237 sayılı Kanun'un 168/2-4. maddesi uyarınca indirim yapılması ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-d, 143/1 ve 168/2. maddeleri uyarınca hükmolunan 3 yıl 9 ay hapis cezasından aynı Kanun'un 62/1. maddesine göre 1/6 oranında indirim yapılırken sonuç cezanın 3 yıl 1 ay 15 gün yerine 2 yıl 13... gün hapis cezası olarak belirlenmesi suretiyle sanıklar hakkında eksik ceza tayin edilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Bozmaya uyularak yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.11.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.