İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık müdafiinin temyiz isteminin "sanığın cezalandırılabilmesi için yeterli, kesin, şüpheden uzak delil bulunmadığına, atılı suçtan beraat etmesi gerektiğine " dair olduğu belirlenerek yapılan incelemede; 5271 sayılı Kanun’un 280/1 fıkrasının (e) ve (f) bentlerinde Bölge Adliye Mahkemelerinin duruşma açmaksızın hükmün bozulmasına karar verebileceği hâllerin sınırlı olarak sayıldığı, dosya içeriğine göre, Marmaraereğlisi Asliye Ceza Mahkemesinin 07.05.2019 tarihli 2017/140 Esas ve 2019/186 Karar sayılı dosyasında verilen hükümlere yönelik yapılan istinaf incelemesi neticesinde, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 29. Ceza Dairesinin, 03.11.2020 tarihli 2020/575 Esas ve 2020/390 Karar sayılı kararı ile " iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçu yönünden yapılan değerlendirilmede, davayı açan iddianamede yer alan sevk maddesinin konut dokunulmazlığını ihlâl suçuna ilişkin TCK'nun 116/1. maddesi olduğu ve iş yeri dokunlumazlığını ihlal suçuna ilişkin TCK'nun 116/2. maddesinden uygulama yapılmadan önce 5271 sayılı CMK'nın 226. maddesi gereğince ek savunmasının alınması gerektiğinin gözetilmediği; hırsızlık suçu yönünden yapılan değerlendirilmede ise dava konusu olayda çalınan malzemelerin olay tarihindeki sosyal ve ekonomik hayat şartları çerçevesinde maddi değerlerin TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasına imkan vermeyecek düzeyde fazla olduğu hususunun gözetilmemesi suretiyle anılan kanun maddesi uygulanmak suretiyle cezada indirim yapılarak eksik ceza tayin edildiğinden " bahisle, hükümlerin bozulmasına karar verildiği, ancak verilen bu bozma kararının aynı Kanun’un 280/1 fıkrasının (e) ve (f) bentlerinde sınırlı olarak sayılan bozma nedenleri arasında gösterilmediği, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesinin davanın yeniden görülmesine karar verilerek yapılacak duruşma sonucunda hukuka aykırılığın giderilmesi yerine dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde bozma kararı vermesinin ve anılan karara yönelik direnme yetkisi bulunmayan İlk Derece Mahkemesince yeniden hükümler kurulmasının yasal dayanağının bulunmadığı gözetilerek; Marmaraereğlisi Asliye Ceza Mahkemesinin 22.10.2021 tarihli 2021/5 Esas ve 2021/739 Karar sayılı kararı ile İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 29. Ceza Dairesinin, 03.11.2020 tarihli 2020/575 Esas ve 2020/390 Karar sayılı kararının hukukî değerden yoksun olduğu, aynı Kanun’un 280/1-g maddesi uyarınca duruşma açılarak ve taraflar da çağrılarak delillerin değerlendirilmesi sonucunda anılan Kanun maddesinin 2. fıkrasına göre yeniden hükümler kurulması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hükümlerin bozulmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin açıklanan nedenle, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun’un 304/2. maddesi uyarınca İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 29. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.10.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.