Mağdur hakkında verilen Adli Tıp Kurumu raporuna tarafların herhangi bir itirazının bulunmamasına, raporda belirtilen bulguları, dosya içeriğine uygun olmasına, bu şekilde vücutta kemik kırığı meydana getirecek şekilde yaralama eyleminin, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Yasa'nın 87/3. maddesi kapsamında olduğu nazara alındığında sanık hakkında 765 sayılı Yasa hükümlerinin uygulanmasının açıkça lehe olduğunun anlaşılmış bulunması karşısında, yapılan uygulama da gözetilerek tebliğnamedeki 4 nolu bozma düşüncesine iştirak olunmamıştır. Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak, gereği görüşülüp düşünüldü: Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine; ancak,

1.Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 40/2, CMK'nın 34/2, 231/1, 232/6. madde ve fıkralarının açık hükümleri, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07.11.2006 tarih ve 2006/6-213 esas, 229 sayılı kararı ve buna uyum gösteren Ceza Daireleri uygulamaları gereğince kararın sonunda başvurulacak kanun yolunun süresi, mercii ve şeklinin açıkça gösterilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2.Olayın tek görgü tanığı Kazım dinlenilmeden eksik inceleme ile karar verilmesi,

3.Bir başka suçtan cezaevinde tutuklu olduğu anlaşılan sanığın cezaevinden getirtilerek son olarak diyecekleri sorulmadan hüküm kurulması,

4.Vekalet ücretinin katılan asile ödenmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi (BOZULMASINA), 07.11.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.