2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı erkek tarafından, kusur belirlemesi, hükmolunan manevi tazminat ve ziynet alacağı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Mahkemece davacı-davalı erkek ağır kusurlu kabul edilerek tarafların boşanmalarına karar verilmiştir. Davalı-davacı kadın, birleşen dava dilekçesinde erkeğin güven sarsıcı davranışlarına dayanmamıştır. Davalı-davacı kadının dayanmadığı vakıaların hükme esas alınması mümkün değildir (HMK m.25/1). Bu nedenle söz konusu eylemler erkeğe kusur olarak yüklenemez.

Yapılan yargılama ve toplanan delillerden; davacı-davalı erkeğin devamlı evden ayrıldığı, en son olayda eşini dövdüğü; davalı-davacı kadının ise evi temizlemediği, kayınvalidesinin elini tırmaladığı, erkeğe "Şerefsiz, bundan adam olmaz, annenin eteğinin altındasın" dediği ve sinkaflı sözler söylediği anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında boşanmaya neden olan olaylarda, taraflar eşit kusurludur. Eşit kusurlu eş yararına manevi tazminata hükmedilemez (TMK.m. 174/2). Durum böyleyken, mahkemece davacı-davalı erkeğin daha fazla kusurlu kabul edilmesi ve bu hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak davalı-davacı kadın yararına manevi tazminata hükmedilmesi isabetsiz olmuş ve bozmayı gerektirmiştir.

2.Davalı-davacı kadının boşanmanın eki niteliğinde olmayan alacak istemi, ziynet eşyalarına yöneliktir. Tarafların ve tanıkların beyanlarından dava edilen ziynetlerin müşterek evin alımında kullanıldığı ve evin satılarak bedelinin yarısının davalı-davacı kadına ödendiği anlaşılmaktadır. Bu haliyle ziynet eşyalarına yönelik davanın reddi gerekirken, yazılı gerekçe ile kabulü bozmayı gerektirmiştir.