19. Ceza Dairesi

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi gereği görüşülüp düşünüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Bilirkişi raporuna göre, dava konusu yerin 1941 yılında orman tahdidinin yapılmış olduğu ve Antalya Kadastro Mahkemesinin 2003 yılında kesinleşen 1986/250 Esas ve 1993/150 Karar sayılı kararı ile de alanın orman olarak sınırlandırılarak hazine adına orman vasfıyla tapuya tescil edilmiş olması, sanığın kullandığı alanın 34,99 m² lik kısmı ile bahçenin 48 m² lik kısmının kadastrosu yapılmış orman alanı içinde kalıyor olması karşısında, sanığın atılı suçtan mahkumiyeti yerine, kasıt yokluğu gerekçesiyle beraatine karar verilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır. Dava konusu yerde, orman alanında kalan ağaçlar ile sanığa ait evin orman alanında kalan 34.99 m² lik kısmının müsaderesine dair mahkemenin takdir ve uygulamasında bir isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede: Eyleme ve yükletilen suça yönelik sanık müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 29/03/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.