2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle 27.06.2010 tarihli şiddet olayından sonra evlilik birliğinin devam ettiğinin, ancak davacı tanık beyanlarına göre en son olayda davalı erkeğin eşine fiziksel şiddet uyguladığının anlaşılmasına göre, davalı erkeğin aşağıdaki bentler kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2.Boşanma davası içinde talep edilip hüküm altına alınan Türk Medeni Kanununun 174/1-2. maddesinden kaynaklanan ve boşanmanın eki sayılan tazminatlar, boşanma kararının kesinleşmesi halinde ödenebilir hale gelir. Faizin başlangıç tarihinin de bu tarih olması gerekmektedir. Davacı kadın lehine hüküm altına alınan maddi ve manevi tazminatlara boşanma hükmünün kesinleştiği tarihten itibaren faiz verilmesi gerekirken, karar tarihinden itibaren faize hükmedilmesi doğru olmamıştır.

3.Davacı kadının ekonomik durumuyla ilgili 29.12.2012 tarihli araştırma tutanağında davacı kadının ev hanımı olduğu belirtilmiş ise de; davalı vekili 09.05.2014 tarihli dilekçesinde; davacı kadının 19.08.2013 tarihinde çalışmaya başladığını beyan etmiş, davacı kadın vekili de 06.06.2014 tarihli dilekçesinde kadının çalışmaya başladığını kabul etmiştir. Bu durumda davalının da asgari ücret düzeyinde geliri bulunduğu anlaşılmaktadır. Tarafların tespit edilen bu gelir durumlarına göre ekonomik durumlarının birbirine yakın olduğu, davacı yararına Türk Medeni Kanununun 175. maddesi koşullarının gerçekleşmediği anlaşılmaktadır. O halde davacı (kadın)ın yoksulluk nafakası isteğinin reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde kabulü doğru görülmemiştir.