2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek tarafından; kadının kabul edilen davası, kusur belirlemesi, kadın yararına verilen maddi ve manevi tazminat, kendi manevi tazminat talebinin reddi, ziynet alacağı ve tedbir nafakası yönünden, davalı-karşı davacı kadın tarafından ise; yoksulluk nafakası talebinin reddi ve ziynet alacağının reddedilen kısmı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle mahkemece taraflara yüklenen ve gerçekleşen kusurlu davranışları yanında kadının eşinin ailesinin evlerine gelmesini istemediği ancak boşanmaya sebebiyet veren olaylarda davacı-karşı davalı erkeğin yine de ağır kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2.Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, paranın alım gücüne, kişilik haklarına, özellikle aile bütünlüğüne yapılan saldırının ağırlığına, manevi tazminat isteyenin boşanmaya yol açan olaylarda ağır ya da eşit kusurlu olmadığı anlaşılmasına nazaran davalı-karşı davacı kadın yararına hükmolunan manevi tazminat azdır. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile, Türk Borçlar Kanununun 50 ve 51. maddeleri nazara alınarak daha uygun miktarda manevi tazminat (TMK m. 174/2) takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

3.Davacı-karşı davalı erkek hakkında, sosyal ekonomik durum araştırılması yapılamamış, tarafların ve tanıkların beyanlarına göre erkeğin uzun yol şoförü olduğu beyan edilmiş ancak ne kadar gelirinin olduğu belirtilmemiştir. Davalı-karşı davacı kadının ise, yapılan ekonomik ve sosyal durum araştırmasında ev hanımı olduğu tespit edildiği halde, tanıkların beyanlarında kadının işe girdiği ve çalıştığının beyan edildiği, yine kadın tarafından 19.11.1015 tarihli duruşmada bir apartmanda asgari ücret ile çalışmaya başladığını, sigortasının olduğunu beyan ettiği görülmektedir. Mahkemece, davalı-karşı davacı kadının çalışıp çalışmadığı, çalışıyor ise bunun sürekli mahiyette olup olmadığı, gelirinin düzenli ve yeterli olup olmadığı hususu yeniden araştırılarak ve davacı-karşı davalı erkek hakkında da sosyal ekonomik durum araştırması yapılarak yoksulluk nafakası istemi hakkında bir karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ile karar verilmiş olması isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.

4.Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür (TMK m. 6, 6100 s. HMK m. 190/1). Davacı kadın dava dilekçesinde düğünde takılan set takımının rızası dışında erkeğin ihtiyaçları için parça parça satılıp harcadığını iddia etmiş, davalı erkek ise bu iddianın doğru olmadığını, ziynetlerin kadının abisine verildiğini savunmuştur.

Davacı kadın ziynet eşyasının erkek tarafından satıldığını veya zorla alındığını ispat yükü altındadır. Davacı kadının tanıklarının ziynetlere ilişkin beyanları görgüye dayalı olmayıp duyum ve kadından aktarım beyanlardan ibarettir. Tanıkların iddia edilen vakıayla ilgili somut, görgüye dayalı bir bilgileri yoktur. Dosyada iddiayı kanıtlamaya elverişli başkaca bir delil de bulunmamaktadır. Davacı kadın yemin deliline dayanmamış, gösterdiği diğer delillerle de dava konusu ziynet eşyalarının erkek tarafından elinden zorla alındığını ve satıldığını ispat edememiştir. Bu durumda mahkemece, davacı kadının ziynet talebinin reddî gerekirken, kabulü doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.