8. Ceza Dairesi

Mala zarar verme suçundan sanık ...'ün, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151/1. maddesi gereğince 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Ankara 12. Asliye Ceza Mahkemesinin 31/10/2014 tarihli ve 2014/439 esas, 2014/557 sayılı kararının kesinleşmesini müteakip, hükümlü tarafından 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 34. maddesi ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 253. maddesinde yapılan değişiklik nedeni ile uyarlama yapılması talebi üzerine, eylemin uzlaşma kapsamında kalmayan nitelikli hırsızlık suçu ile birlikte işlendiğinden bahisle talebin reddine ilişkin aynı Mahkemenin 20/12/2016 tarihli ve aynı sayılı ek kararına yönelik yapılan itirazın kabulü ile anılan ek kararın kaldırılmasına dair mercii ANKARA 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 12/01/2017 tarihli ve 2017/112 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, her ne kadar mercii Ankara 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/112 değişik iş sayılı kararı ile suç tarihi itibariyle mala zarar verme suçunun uzlaşma kapsamında olması nedeniyle itirazın kabulüne karar verilmiş ise de, 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun ile yapılan değişiklikten önceki 5271 sayılı Kanun’un 253/3. maddesinde yer alan etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlarda uzlaştırma yoluna gidilemeyeceği şeklindeki düzenleme karşısında, mala zarar verme suçunun uzlaşma kapsamında olmadığı ancak Ankara 12. Asliye Ceza Mahkemesinin 31/10/2014 tarihli kararından sonra, 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun ile 5271 sayılı Kanun'un 253. maddesinde değişiklik yapıldığı ve uzlaştırmanın etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar bakımından da uygulanabilir hale geldiği anlaşılmakta ise de, anılan Kanun’un 253/3. maddesinde yer alan uzlaştırma kapsamına giren bir suçun bu kapsama girmeyen bir suç ile birlikte işlenmesi halinde uzlaşma hükümleri yine uygulanmayacağından, nitelikli hırsızlık suçu ile birlikte işlenen mala zarar verme suçunun uzlaşma kapsamında olmadığı gözetilmeden, itirazın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 09.04.2017 gün ve 1917 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 25.04.2017 gün ve KYB/2017-24345 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın Ankara 12. Asliye Ceza Mahkemesinin 31.10.2014 tarihli hükmüne 02.12.2014 havale tarihli temyiz dilekçesi ile temyiz ettiği, Ankara 12. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.12.2014 tarih ve 2014/439 esas, 2014/557 karar sayılı ek kararı ile sanığın temyiz isteminin reddine karar verildiği, bu kararın ceza evinde bulunan sanığa tebliğ edilmesi gerekirken, yargılama aşamasında bildirdiği adresine gıyapta tebliğ edildiği, tebliğ işleminin geçersiz olması nedeniyle Ankara 12. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 31.10.2014 tarihli hükmünün usulen kesinleşmediği ve sonraki tüm işlemlerin hukuken geçersiz olduğu belirlenmekle, kesinleşmemiş kararlara karşı kanun yararına bozma isteminde bulunulamayacağından,

Adalet Bakanlığı'nın Kanun Yararına Bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na düzenlenen ihbarname içeriği açıklanan nedenlerle yerinde görülmediğinden kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, dosyanın Adalet Bakanlığı'na gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na tevdiine, 24.05.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.