21. Hukuk Dairesi

Davacı, 12/02/2010-09/11/2011 tarihleri arasındaki Bağ-Kur sigortalılık süresinin iptali ile 506 sayılı Yasa kapsamındaki çalışmalarının tespitiyle, yaşlılık aylığına hak kazandığının tespitine karar verilmesini istemiştir. Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir. Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi. K A R A R

1.Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici nedenlere göre davalı Kurum vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

Dava, davacının 12.2.2010-9.11.2011 tarihleri arasındaki 1479 sayılı Yasa'ya tabi (5510 sayılı Yasa'nın 4-b maddesi) sigortalılığının iptali ile, 506 sayılı Yasa kapsamındaki (5510 sayılı Yasa'nın 4-a) sigortalılığının geçerli olduğunun tespiti ve 506 sayılı Yasa uyarınca yaşlılık aylığı almaya hak kazandığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkeme, davanın kısmen kabulüne ile, 1.3.2011-9.11.2011 tarihleri arasında kurumca 4-a kapsamında sigortalı kabul edildiğinden, bu döneme ilişkin davacının dava açmakta hukuki yararı bulunmadığından davanın reddine, dava konusu 12.2.2010-28.2.2011 tarihleri arasındaki 5510 sayılı Yasanını 4-b maddesi kapsamındaki sigortalılığının iptali ile, 4-a kapsamındaki sigortalılığın geçerli olduğunun tespitine ve 7.2.2012 tarihli tahsis talep tarihi itibari ile 506 sayılı Yasa kapsamında yaşlılık aylığına hak kazandığının tespitine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden, davacının sigortalılığının tespitine ilişkin kurulan hüküm yerinde ise de, 506 sayılı Yasa'nın 62. maddesine göre yaşlılık aylığı, sigortalının, aylık bağlanması için Kurumda yazılı istekte bulunduğu tarihi takip eden aybaşından başlayacağı dikkate alınmaksızın tahsis talep tarihi itibari ile aylığa hak kazandığının tespitine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir. Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapmayı gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, HMK'nın geçici 3. maddesi delaletiyle HUMK'nun 438/7. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.