2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

İlk derece mahkemesince, davalının evin zaruri ihtiyaçlarını gidermediği, davalı ...'nin her tartışma sonucu eşyalarını alarak baba evine gittiği, aralarında yaşanan en son tartışmadan sonra davalının müşterek konuta dönmediği belirtilerek evlilik birliğinin temelden sarsılmasında davalının tam kusurlu olduğu gerekçesiyle boşanma hükmü kurulmuştur.

İlk derece mahkeme kararı davalı erkek tarafından tamamına yönelik istinaf edilmiştir.

Bölge adliye mahkemesi, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına neden olan olaylarda en küçük tartışmada evden ayrılan, evin geçimi ile ilgilenmeyen, annesinin etkisinde kalan, eşinin babasına yönelik hakaret eyleminde bulunan davalı erkeğin tamamen kusurlu olduğunu, ancak tarafların evlilik süreleri ile davalının hakaret eyleminin davacının babasına yönelik olması dikkate alınarak manevi tazminatın miktarının fazla olduğu belirtilerek davalının manevi tazminatın miktarına yönelik istinaf istemi kabul edilmiş sair talepleri ise esastan reddedilmiştir.

İlk derece mahkemesi kararı hakkında sadece davalı erkek tarafın istinaf isteminde bulunduğu dikkate alınarak aleyhe hüküm kurma yasağı doğrultusunda bölge adliye mahkemesince davalı erkeğe ilk derece mahkemesinin yüklemediği "Annesinin etkisinde kaldığı ve eşinin babasına hakaret ettiği" vakıalarının kusur olarak eklenmesi doğru değildir.

Diğer yandan somut olayda, bölge adliye mahkemesi tarafından davalının en küçük tartışmada evden ayrıldığı ve evin geçimi ile ilgilenmediği vakıaları da kusur olarak yüklenmişse de; dava dilekçesinde davacı kadının, söz konusu vakıaları ileri sürmediği, davalı erkeğin cevabına karşılık cevaba cevap dilekçesinin de bulunmadığı anlaşılmaktadır. Diğer yandan davacının buna yönelik usulüne uygun şekilde bir ıslah işlemi de bulunmamaktadır. Mahkemece; usulüne uygun şekilde ileri sürülmeyen ve çekişmeli olarak belirlenmeyen (HMK m.137., 340/3.,187) vakıa esas alınarak karar verilemez (HMK m.141). Dilekçelerin karşılıklı verilmesi aşamasında gösterilmeyen vakıalar esas alınarak davalıya kusur yüklenmesi mümkün değildir. Bu durumda TMK 166/1-2 maddesine göre boşanmaya karar verebilmek için davalının az da olsa kusurlu bulunması gerekir. Erkeğin boşanmayı gerektirir kusurlu bir davranışının varlığı kanıtlanmadığına göre davanın reddi gerekirken, yasa hükümlerinin yorumunda yanılgıya düşülerek boşanmaya karar verilmesi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.