14. Hukuk Dairesi

Davacı-karşı davalı vekili tarafından, davalı-karşı davacı aleyhine 08.02.2010 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi, kal istenmesi, davalı-karşı davacı tarafından 25.07.2007 gününde verilen dilekçe ile temliken tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne, karşı davanın reddine dair verilen 07.04.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı-karşı davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü: K A R A R Dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi istemiyle açılmıştır. Davalı, davanın reddini savunmuş, karşı davasında Türk Medeni Kanununun 725.maddesine dayanarak temliken tescil isteminde bulunmuştur. Mahkemece, asıl dava kabul edilmiş, temliken tescil talebiyle açılan karşı dava reddedilmiştir. Hükmü, davalı ve karşı davanın davacısı temyiz etmiştir. Asıl dava, 28.05.2007 tarihinde sulh hukuk mahkemesinde açılmıştır. Asıl davanın açıldığı sulh hukuk mahkemesi görevsizlik kararı vererek, dava dosyasını asliye hukuk mahkemesine göndermiş, bu karar 15.12.2009 tarihinde kesinleşmiştir. Davacı ise görevli mahkemeye 28.01.2010 tarihinde başvurmuştur. 6100 sayılı HMK’nun 20.maddesi gereğince, görevsizlik veya yetkisizlik kararı verilmesi halinde taraflardan birinin bu karar verildiği anda kesin ise bu tarihte, süresi içinde kanun yoluna başvurulmayarak kesinleşmiş ise kararın kesinleştiği tarihten,kanun yoluna başvurulmuşsa bu başvurunun reddi kararının tebliğ tarihinden itibaren iki hafta içinde kararı veren mahkemeye başvurarak dava dosyasının görevli ya da yetkili mahkemeye gönderilmesini talep etmesi gerekir. Aksi takdirde, bu mahkemece davanın açılmamış sayılmasına karar verilir.

Yukarıda vurgulandığı üzere, taraflar görevsizlik kararının kesinleştiği 15.12.2009 tarihinden itibaren iki hafta içinde dava dosyasının görevli mahkemeye gönderilmesini talep etmediklerinden, yasa uyarınca davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi gerekirken, çekişmenin esasının incelenerek hüküm kurulması doğru olmamıştır. Karar, açıklanan nedenle bozulmalıdır.