2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm her iki boşanma davası yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Yapılan soruşturma, toplanan delillerle eşine sürekli şiddet uygulayan, annesi ile oturmaya zorlayan, hakaret edip, evden kovan davacı-davalı koca yanında, davalı-davacı kadının da eşine hakaret edip, cinsel yaşamlarını dışarıda anlattığı, bu nedenle evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına neden olan olaylarda davacı-davalı kocanın ağır kusuru yanında, davalı-davacı kadının da azda olsa kusurlu bulunduğu ve Türk Medeni Kanununun 166/2. madde koşullarının oluştuğu anlaşılmaktadır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davacı-davalı koca dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre davacı-davalı kocanın davasının da kabulü ile boşanmaya (TMK. md. 166/1) karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile davacı-davalı kocanın davasının reddi doğru bulunmamıştır.