2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı, 27.11.1990 tarihinde verilen korunma kararıyla, davalı kuruma bağlı Bingöl Yetiştirme yurduna yerleştirildiğini ve onsekiz yaşını tamamlayıncaya kadar aynı yurtta kaldığını ileri sürerek, bu hususun tespitine karar verilmesini istemiş, mahkemece; tanık beyanları dikkate alınarak talebin kabulüne karar verilmiş, kararı davalı kurum temyiz etmiştir.

Davacının, 2828 sayılı Kanuna 25.2.1988 tarihli 3413 sayılı Kanunla ilave edilen Ek 1. madde ile; reşit olana kadar Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumunda bakılan ve korunan çocuklara tanınan haktan yararlanmak amacıyla işbu davayı açtığı anlaşılmaktadır. Sözü edilen ek madde ile tanınan haktan yararlanmak isteyenler, kamu kurum ve kuruluşlarına Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu Genel Müdürlüğü vasıtasıyla başvurmak zorundadırlar. (Ek madde 1/2)

Sözü edilen Kanuna dayanılarak çıkarılan 10.2.1995 tarihli Bakanlar Kurulu kararıyla 2.3.1995 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanarak aynı tarihte yürürlüğe konulan “Korunmaya Muhtaç Çocukların İşe Yerleştirilmesine İlişkin Tüzük” hükümlerine göre; hakkında korunma kararı alınmış olup da ergin oluncaya kadar sosyal hizmet kuruluşunda kalmış olanlar (m.3/A), on sekiz yaşını tamamladıkları tarihten itibaren kamu kurum ve kuruluşlarına Kurum aracılığıyla başvururlar. Başvuru sahibinin geçmişte bir sosyal hizmet kuruluşunda kaldığının ve korunduğunun belgelenememesi halinde, bu hususun tespiti mahkeme kararıyla olur. (Tüzük m. 7/1)

Dosyadaki belgelerden davacının 27.11.1990 tarihinde korunma altına alındığı, bu kararın reşit olmadan önce 27.10.1992 tarihinde kaldırıldığı görülmektedir.

Davacı tarafından, bu davadan önce korunma kararının iptali istemiyle açılan davaya ilişkin 21.3.1997 tarihli dava dilekçesinde; davacı “korunma kararı alındıktan sonra yurda yerleştirildiği 1992/1993 öğretim yılına kadar yetiştirme yurdunda kaldığını” ifade etmiş, davalı kuruma 12.3.2009 tarihinde iş başvurusu için verdiği dilekçesinde de “korunma kararı verilmesi üzerine yetiştirme yurdunda üç yıl kaldığını, daha sonra yurtla ilişiğinin kesildiğini” bildirmiştir. Davacının kendisinden sadır olan imzalı beyanlarının aksine on sekiz yaşının tamamladığı 1.2.1994 tarihine kadar kuruma bağlı yetiştirme yurdunda kaldığı yönündeki tanık beyanlarına itibar edilemez. Dosyada iddiayı doğrulayan başkaca delil bulunmamaktadır. Öyleyse davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.