2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Yapılan soruşturma, toplanan delillerle boşanmaya neden olan olaylarda kocanın mahkemece kabul edilen kusurları yanında sık sık müşterek konutu terk ederek evlilik birliğinin kendisine yüklediği görevleri yerine getirmeyen davalı kadının da az da olsa kusurlu bulunduğu, birliğin devamında davalı ve çocuklar bakımından korunmaya değer bir yarar kalmadığı, boşanmaya itirazının hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olduğu anlaşılmaktadır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davacı dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, boşanmaya (TMK.md. 166/1-2)karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile davanın reddi doğru bulunmamıştır.