2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Toplanan delillerden davacı-davalı (koca)'nın eşine şiddet uygulamasına karşılık davalı-davacı (kadın)'ın da eşine hakaret ettiği, kolunu ısırdığı anlaşılmaktadır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davacı-davalı (koca) dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre davacı-davalı (koca)'nın boşanma davasının da kabulü ile boşanmaya karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile davanın reddi doğru bulunmamıştır.

2.Davacı-davalı koca, karşı dava dilekçesinde Borçlar Kanunu 244/2. maddesi gereğince eşinin yanında götürdüğü çeyiz ve ziynet eşyalarını istemiştir. Görev kamu düzenine ilişkindir. İstek Borçlar Kanunundan kaynaklanmakta olup genel mahkeme görevlidir. Mahkemece görevsizlik kararı verilmesi gerekirken davanın esası hakkında hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.