2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı (kadın) tarafından; kocanın kabul edilen boşanma davası, kusur belirlemesi, tazminatlar, müşterek çocuk için hükmedilen nafaka miktarları ve ziynet alacağı yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 05.07.2013 günü temyiz eden davalı-davacı K.E.vekili Av. G. T.ve karşı taraf davacı-davalı G.E. geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Mahkemece taraflar eşit kusurlu kabul edilerek boşanmaya karar verilmiştir.

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden tarafların karşılıklı birbirlerine hakaret ettikleri, fiziksel şiddet uyguladıkları, davacı-davalı kocanın ayrıca güven sarsıcı davranışları bulunduğu ve davalının annesini tehdit edip fiziksel şiddet uyguladığı anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında davacı-davalı kocanın daha ağır kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Davalı-davacı kadının da kusuru gerçekleştiğine göre kocanın açtığı boşanma davasına karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olup, evlilik birliğinin devamı bakımından davacı-davalı koca  bakımından da korunmaya değer bir yarar kalmadığı görülmekle, kocanın davasının da kabulüne karar verilmiş olması bu sebeple doğru görülmüş, davalı-davacı kadının bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının reddi gerekmiş, aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

2.Davalı-davacı kadın 11.12.2006 tarihli dilekçesi ile 2.000.000 TL maddi, 500.000 TL manevi tazminat talebinde bulunmuş, bu taleplerin boşanmanın fer'i niteliğinde bulunan Türk Medeni Kanununun 174/1-2. maddesi kapsamında olduğunu açıklamıştır. Mahkemece bu talepler hakkında olumlu veya olumsuz bir karar verilmesi gerekirken, bu hususun nazara alınmaması doğru bulunmamıştır.

3.Davalı-davacı kadın, kendisine ait olduğunu ancak davacı-davalı kocada kaldığını beyan ettiği ziynetlerin iadesini talep etmiş, mahkemece bu talep taraflar arasında 2008 yılında düzenlenen protokolde bütün mali konuların değerlendirildiği ve yeterli delil bulunmadığından reddedilmiştir.

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden taraflar arasında 2008 yılında düzenlenen protokolde eldeki boşanma davasının protokol dışında tutulduğu anlaşıldığı gibi, davalı-davacı kocanın bu ziynetlerin varlığını kabul ettiği, ancak kadına emanet ve hediye verdiğini, bu nedenle geri aldığını belirttiği anlaşılmaktadır. Ziynetlerin varlığı ve kocaya teslim edildiği dosya içerisinde bulunan 19.08.2006 tarihli polis tutanağı ile de sabittir. Bu tutanakta belirtilen takılar nitelikleri itibariyle kadına ait olması gereken takılar olup, davacı-davalı koca bu takıları kadına kendisinin emanet olarak verdiğini ispat edememiştir. Bu durumda davalı-davacı kadının ziynetlere ilişkin talebinin nitelikleri tam olarak açıklattırılıp bilirkişiden yeniden rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.