2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı (koca) tarafından kadının boşanma davasının kabulü ve fer'ileri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Mahkemece davalı-karşı davacı koca ağır kusurlu kabul edilerek boşanmaya karar verilmiş ise de; yapılan soruşturma ve toplanan delillerden kocanın eşine ve çocuklarına fiziksel şiddet uyguladığı, birlik görevlerini yerine getirmediği; davacı-karşı davalı (kadın) ise mesajların kimden geldiğini soran eşine "sana ne" demek suretiyle karşılık verdiği, eşini istemediğini, sevmediğini söylediği, müşterek çocuk Sude'ye fiziksel şiddet uyguladığı, çocuğu fırlatıp, “al piçini” dediği anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında; boşanmaya neden olan olaylarda, taraflardan birinin kusurunun diğerinden ağır olduğu söylenemez. Taraflar eşit kusurlu kabul edilmelidir. Hal böyle iken; davalının ağır kusurlu kabul edilmesi doğru değil ise de; davalının davacı ile aynı oranda kusurlu olduğu gerçekleştiğine göre, verilen boşanma kararı sonucu itibariyle doğru olduğundan, boşanma hükmünün kusura ilişkin gerekçesinin değiştirilerek ve düzeltilerek onanmasına (HUMK md. 438/son) karar vermek gerekmiş ve buna bağlı olarak davalı kocanın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları da yersiz bulunmuştur.

2.Boşanmaya neden olan olaylarda tarafların eşit kusurlu olduğu gerçekleştiğine göre; eşit kusurlu kadın yararına manevi tazminata (TMK md. 174/2) hükmedilemeyeceği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

3.Davacı dava dilekçesinde kendisi için aylık 150 TL tedbir ve yoksulluk nafakası talep ettiği halde; talepten fazlasına hükmedilmesi usul ve yasaya aykırıdır (HUMK md. 26).