2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm kocanın kabul edilen karşı boşanma davası, kusur belirlemesi, tazminatlar ve yoksulluk nafakası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davacı-davalı kadının temyiz itirazları yersizdir.

2.Davalı-davacı kocanın temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Toplanan delillerden davacı-davalı kadının, davalı-davacı kocayı ve ailesini tehdit ettiği, birlik görevlerinden kaçınmak için ortak konutu terk ettiği anlaşılmaktadır. Davacı-davalı kadın; davalı-davacı kocasının kendisini istemediği ve kocanın ailesinin evliliklerine karıştığını ileri sürmüş ise de; açtığı Türk Medeni kanununun 166/1. maddesine dayalı boşanma davasından 23.03.2011 tarihli dilekçesi ile feragat etmiştir. Davacı-davalı kadın, bu feragatinin sonucu olarak, kocasının feragat tarihinden önce gerçekleşmiş kusurlu davranışlarına boşanma sebebi olarak dayanma olanağını yitirmiştir. Bu durumda, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasını ve boşanmayı gerektiren olaylarda kusurun tamamen davacı-davalı kadında olduğunun kabulü gerekir. Durum böyleyken mahkemece kocanın kadına oranla daha ağır kusurlu kabul edilmesi ve bu hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak davacı-davalı kadının boşanmanın fer'i nitelikte olan maddi tazminat ve yoksulluk nafakası taleplerinin reddi yerine kabulüne karar verilmesi isabetsiz olmuş, bozmayı gerektirmiştir.