2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Boşanma hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Mahkemece boşanmaya tarafların eşit kusurlu oldukları belirtilerek karar verilmiş ise de; yapılan tahkikat ve toplanan delillerden; davacı kocanın eşine karşı fiziksel şiddete başvurduğu, yaşam tarzına haklı olmayan gerekçelerle müdahalede bulunduğu, mevcut hukuk düzeninde bir geçerliliği olmadığı halde eşini boşadığını söyleyerek birlikte yaşamaktan kaçındığı ve ona hakaret ettiği; buna karşılık davalı kadının da kocasına hakaret ettiği ve onu ağır sözlerle aşağıladığı anlaşılmaktadır. Bu durumda; tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsıldığı, bu sonuca ulaşılmasında her iki taraf da kusurlu olmakla birlikte, eşine göre davacı kocanın daha ağır kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Taraflar arasında gerçekleşen bu olayların yıkıcı etkisi karşısında evliliğin devamında bir yarar kaldığından söz edilemez. Bu nedenle davalı kadının boşanmaya karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğindedir. Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesindeki boşanma koşulları gerçekleşmiştir. Mahkemenin boşanma kararı vermesi hüküm sonucu olarak doğrudur. Ancak, mahkemenin boşanma isteğinin kabulüne ilişkin kusur belirlemesine ilişkin karar gerekçesi isabetli değildir. Hüküm sonucu doğru olup da , buna ilişin karar gerekçesi yerinde değilse, Yargıtay hüküm sonucunu karar gerekçesini değiştirerek ve düzelterek onayacağından (HUMK.m.438/son, HMK.m.370/4), boşanma hükmünün kusur belirlemesine ilişkin gerekçesinın açıklanan şekilde değiştirilerek ve düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

2.Davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; a-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalının tedbir ve yoksulluk nafakasına ilişkin temyiz itirazları yersizdir. b-Yukarıda 1. bentte açıklandığı gibi, boşanmaya neden olan olaylarda temyiz eden davalı eşit kusurlu olmayıp, davacı koca daha ağır kusurlu olduğu halde; davalı kadının maddi ve manevi tazminat (TMK.m174/1-2) taleplerinin hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak reddine karar verilmesi isabetsiz olmuş; bozmayı gerektirmiştir.