2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı (kadın) tarafından; her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece, davacı-davalı kocanın boşanma davası kabul edilerek boşanmalarına; davalı-davacı kadının karşı boşanma davasının reddine karar verilmiş ise de, (HMK.md.255).

Yapılan yargılama ve toplanan delillerden, davalı-davacı kadının mahkemece kabul edilen kusurları yanında, davacı-davalı kocanın da eşine iftiralar attığı, agresif davranışlar içine girerek eşine küfür ve hakaret edip fiziki şiddet uyguladığı, tarafların beş yıldır ayrı yaşadıkları, birlikte kaldıkları sürenin çok kısa olduğu, kocanın eylemlerinin tarafların birlikte yaşadıkları bu kısa süre içinde gerçekleştiğinin ve tanıkların doğruyu söylediklerinin kabulü gerekmektedir. Zaten, aksine ciddi ve inandırıcı delil ve olaylar bulunmadıkça asıl olan tanıkların gerçeği söylemiş olmalarıdır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davalı-davacı kadın dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, kadının davasının da kabul edilerek, boşanmaya (TMK.md.166/1) karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile kadının davasının reddi doğru olmamıştır.