2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (koca) tarafından her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, davacı-davalı kocanın eşine ağır hakaretlerde bulunmasına, eşini istemediğini söylemesine, eşinin hastalığının tedavisiyle ilgilenmemesi ve eşini evden kovmasına karşılık, davalı-davacı kadının da eşine ağır hakaretlerde bulunduğu anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karısında boşanmaya sebebiyet veren olaylarda davacı-davalı koca daha ziyade kusurlu ise de, davalı-davacı kadının davacı-davalı kocanın boşanma davasına karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğindedir. Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesinin koşullarının davacı-davalı koca yararına oluştuğu anlaşılmaktadır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davacı-davalı koca da boşanma davası açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birarada yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre davacı-davalı kocanın davsının da kabulü ile (TMK. md. 166/2) boşanmaya karar verecek yerde, yazılı gerekçeyle davacı-davalı kocanın boşanma davasının reddi doğru görülmemiştir.