2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı kadın tarafından, kocanın davasının kabulü, kusur belirlemesi, yoksulluk nafakası ve tazminatlar yönünden; davalı-davacı koca tarafından ise kusur belirlemesi, tedbir nafakası, tazminatların reddi, yargılama gideri ve vekalet ücreti yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Mahkemece davacı-davalı kadının daha ağır kusurlu olduğu kabul edilerek boşanmaya karar verilmiş ise de; yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, evlilik birliğinin sarsılmasına neden olan olaylarda davalı-davacı kocanın bir böbreğini hasta olan eşine verdiği ve ameliyat sonrası karısı ile ilgilendiği, fakat karısının anne ve babasını ameliyatını bahane ederek eve koymadığı, gelirse teyzen ve dayın gelsin eşyanı alsın gitsinler dediği, davacı-davalı kadının ise ailesinin müşterek eve gelmesi ve evde birlikte kalmaları yönünde eşine baskı yaptığı anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu duruma göre boşanmaya neden olan olaylarda tarafların eşit kusurlu olduğu anlaşılmaktadır. Hal böyle iken, davacı-davalı kadın ağır kusurlu kabul edilerek boşanmaya karar verilmesi sonucu itibarıyla doğru olduğundan davacı-davalı kadının bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün gerekçesinin değiştirilmek suretiyle (HUMK.md.438/son) onanmasına karar vermek gerekmiş, davalı-davacı kocanın tüm, davacı-davalı kadının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Yukarıda 1. bentte açıklandığı gibi boşanmaya neden olan olaylarda taraflar eşit kusurludur. Davacı-davalı kadının boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği sabit olmuş ve Türk Medeni Kanununun 175. maddesi koşulları oluşmuştur. Davacı-davalı kadın lehine uygun miktarda yoksulluk nafakası takdiri gerekirken, bu isteğin reddi doğru görülmemiştir.