2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı (koca) tarafından kusur belirlemesi ve reddedilen tazminat talepleri yönünden; davacı-davalı (kadın) tarafından ise kusur belirlemesi ve reddedilen manevi tazminat talebi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı (koca)'nın tüm, davacı-davalı (kadın)'ın ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2.Mahkemece taraflar eşit kusurlu kabul edilerek boşanmaya karar verilmiş ise de; yapılan tahkikat ve toplanan delilerden; mahkemenin de kabulünde olduğu üzere, davacı-davalı (kadın)'ın eşine aşağılayıcı sözler sarfetmesi ve mali yönden üstünlük sağlamaya çalışmasına karşılık; davalı-davacı (koca)'nın da eşine fiziksel şiddet uyguladığı, ona hakaret ettiği anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında; boşanmaya sebep olan olaylarda davalı-davacı (koca)'nın daha ağır kusurlu olduğu ve bu olayların kadının kişilik haklarına saldırı teşkil ettiğinin kabulü gerekir. Durum böyleyken mahkemece davacı-davalı (kadın)'ın eşit kusurlu kabul edilmesi doğru olmadığı gibi, bu hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak, davacı-davalı (kadın)'ın manevi tazminat (TMK. m. 174/2) talebinin reddi de doğru olmamış bozmayı gerektirmiştir.