2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (kadın) tarafından kusur belirlemesi, tazminat taleplerinin yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece dinlenen bir kısım tanıkların yakın akraba olması nedeniyle beyanlarına itibar edilmeyip,taraflar eşit derecede kusurlu kabul edilerek boşanma kararı verilmiş ise de;aksine ciddi ve inandırıcı delil ve olaylar bulunmadıkça asıl olan tanıkların gerçeği söylemiş olmalarıdır. (6100 s. HMK.m.255) Akrabalık veya diğer bir yakınlık başlı başına tanık beyanını değerden düşürücü bir sebep sayılamaz. Dosyada tanıkların olmamışı olmuş gibi ifade ettiklerini kabule yeterli delil ve olgu da yoktur. Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden davalı - davacı kocanın eşine fiziksel şiddet uyguladığı, istemediğini söyleyerek evden kovduğu, bağımsız konut temin etmediği, davacı-davalı kadının da eşine fiziksel şiddet uyguladığı anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında boşanmaya neden olan olaylarda, davalı-davacı kocanın daha ziyade kusurlu olduğunun kabulü gerekir.Kusur durumu böyleyken, mahkemenin tarafları eşit kusurlu kabul etmesi ve buna bağlı olarak davacı-davalı kadının maddi ve manevi tazminat (TMK.md.174/1-2) isteklerinin reddi doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir..