2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm tedbir ve yoksulluk nafakası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Boşanma veya ayrılık davası açılınca hakim, davanın devamı süresince, gerekli olan, özellikle eşlerin barınmasına (TMK. md.186/1), geçimine (TMK md.185/3), malların yönetimine (TMK.m. 223, 242, 244, 262, 263, 264, 267, 215) ve çocukların bakım ve korunmasına (TMK.m.185/2) ilişkin geçici önlemleri kendiliğinden (resen) almak zorundadır (TMK.m.169). O halde; Türk Medeni Kanununun 185/3. ve 186/3. maddeleri uyarınca, tarafların ekonomik ve sosyal durumları da gözetilerek dava tarihinden geçerli olmak üzere kadın yararına uygun miktarda tedbir nafakasına hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.

2.Mahkemece, davacı kadının çalıştığı gerekçesiyle yoksulluk nafakası talebi reddedilmiştir. Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden; davacı kadının aylık gelirinin kadını yoksulluktan kurtarmaya yetmeyeceği anlaşıldığından, tarafların ekonomik ve sosyal durumu da dikkate alınarak, davacı kadın lehine uygun miktarda yoksulluk nafakası takdiri gerekirken; yazılı şekilde talebin reddi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.