2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (koca) tarafından; her iki boşanma davası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında, davacı-davalı kocanın daha ağır, davalı-davacı kadının az kusurlu olduğu kabul edilerek, kadının karşı boşanma davasının kabulüne kocanın boşanma davasının reddine karar verilmiş ise de; yapılan yargılama ve toplanan delillerden, davacı-davalı kocanın kabul edilen kusurları yanında, yine mahkemece kabul edilen davalı-davacı kadının da eşine hakaret ettiği ve eşinin ailesiyle görüşmek istemediği kusurları sabit olmuştur. Tarafların gerçekleşen kusurları dikkate alındığında evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında ve boşanmaya neden olan olaylarda kocanın ağır, kadının az kusurlu olduğu doğrudur. Bu durumda taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davacı-davalı koca da dava açmakta haklıdır. Hal böyle olunca, davacı-davalı kocanın boşanma davasının da (TMK.md.166/2) kabulü yerine yazılı olduğu şekilde red hükmü kurulması doğru olmamıştır.