8. Ceza Dairesi

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 19.09.2022 tarihli ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1.Islahiye Cumhuriyet Başsavcılığının 18.06.2021 tarihli iddianamesiyle sanıklar hakkında şantaj ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2.Islahiye Ağır Ceza Mahkemesinin 07.01.2022 tarihli kararıyla sanıklar hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 107 nci maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 2 yıl 1 ay hapis ve 50.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına; aynı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fırkasının b bendi ve 62 nci maddesi uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3.Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesinin 19.06.2022 tarihli kararıyla, Islahiye Ağır Ceza Mahkemesinin 07.01.2022 tarihli kararına karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddi ile hükümlerin onanmasına kesin olarak karar verilmiştir.

4.Sanıklar müdafilerince, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen karara yönelik temyiz başvuruları Bölge Adliye Mahkemesinin 19.09.2022 tarihli ek kararıyla reddedilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık ...

müdafinin temyiz isteği; üzerine atılı suçların yasal unsurlarının oluşmadığına, aleyhe delil bulunmadığına, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

B. Sanık ...

müdafinin temyiz isteği; sanığın üzerine atılı suçları işlemediğinden beraat etmesi gerektiğine, delil yetersizliğine, lehe delillerin değerlendirilmediğine ilişkindir.

Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde sanıklar müdafilerinin temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 19.09.2022 tarihli ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanıklar müdafilerinin temyiz istemlerinin, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Islahiye Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.06.2023 tarihinde karar verildi.