4. Hukuk Dairesi

Davacı İ.. B.. vekili Avukat E. T. tarafından, davalılar N.. Ç.. vdl. aleyhine 18/09/2002 gününde verilen dilekçe ile rücuen tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 05/05/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı ile bir kısım davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü. Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı ile bir kısım davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında yapılan yargılamanın son oturumunda ve gerekçeli kararda hüküm olarak 13.543,34 TL asıl alacak faizinin davalıların kusur oranı göz önünde bulundurularak davalılar V.. Ç.. 4.046,84 TL, H.. Ç.. 785,13 TL, İ.. Ç.., Y.. Ç.. ve N.. Ç..'den ise ayrı ayrı 2.944,21 TL faiz alacağının alınarak davacı tarafa verilmesine, karar verilmişken, daha sonra yazılan gerekçeli karara tashih şerhi olarak 30/05/2014 tarihinde yukarıda yazılı hüküm bölümünün "13.543,34 TL asıl alacak faizinin davalıların kusur oranı göz önünde bulundurularak davalılar V.. Ç.. 3.925,50 TL, H.. Ç.. 785,13 TL, İ.. Ç.., Y.. Ç.. ve N.. Ç..'den ise ayrı ayrı 2.944,21 TL faiz alacağının alınarak davacı tarafa verilmesine" şeklinde düzeltilmesine karar verilmiştir.

Böylece kısa karar ve gerekçeli karar ile düzeltilmiş karar arasında açık bir çelişki ortaya çıkmıştır. Böyle bir durumun bozma nedeni oluşturacağına ve bozmadan sonra mahkemenin önceki kısa kararla bağlı olmaksızın çelişkiyi giderme koşuluyla vicdani kanaatine göre karar verebileceğine, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulu’nca 10/04/1992 gün ve 7/4 sayıyla karar verilmiştir.

Öyleyse, karar belirtilen nedenle bozulmalıdır.