8. Ceza Dairesi

Sanık ...'nın 05.12.2022 tarihli dilekçesinin temyiz başvurusu niteliğinde olmadığı görülmekle, incelemenin sanık ... müdafinin temyiz talebi ile sınırlı olarak yapılmasına karar verilmiştir. Ankara 10. Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.12.2022 tarihli ek kararının sanık ... müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanık zorunlu müdafiinin, kanunî süresi içinde öne sürdükten sonra 24.05.2023 tarihli dilekçe ile temyiz isteğinden vazgeçtiğini bildirdiği, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 266 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında; “150 nci maddenin ikinci fıkrası uyarınca, kendisine müdafi atanan şüpheli veya sanıklar yararına kanun yoluna başvurulduğunda veya başvurulan kanun yolundan vazgeçildiğinde şüpheli veya sanık ile müdafiin iradesi çelişirse müdafiin iradesi geçerli sayılır.” şeklinde düzenlemeye yer verildiği, hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği re’sen temyize de tabi olmadığı anlaşılmakla, 5271 sayılı Kanun’un 266 ncı maddesinin birinci ve üçüncü fıkraları gereği temyiz isteğinden vazgeçme nedeniyle dava dosyasının, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle İNCELENMEKSİZİN İADESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.10.2023 tarihinde karar verildi.