8. Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1.Anamur Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 30.11.2017 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2.Anamur 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.12.2018 tarihli kararı ile sanık hakkında infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

3.Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 26.05.2021 tarihli kararıyla, sanık hakkında, İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik Cumhuriyet savcısının istinaf başvurusu üzerine 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca ilk derece mahkemesinin beraat kararı kaldırılarak, sanık hakkında infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma suçundan 1 yıl 8 ay hapis cezası ile mahkûmiyetine dair karar verilmiştir.

Sanığın temyiz isteği; atılı suçu işlemediğine, kararın lehine bozulması gerektiğine ilişkindir.

Dava konusu olay, Anamur Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan sanığın, dolabının altında gizlenmiş vaziyette tükenmez kaleme monte edilmiş metal uçlu tığ ve çekpas sapı ele geçirildiği, sanığın bu suretle infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma suçunu işlediği iddiasına ilişkindir. Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk derece mahkemesince, sanığın soruşturma ve kovuşturma aşamasında vermiş olduğu beyanların tutarlı olduğu, sanığın suç kastının olmadığı, çekpas sapının temizlik için koğuşta dolabın arkasından düşmüş olabileceği savunmasının hayatın olağan akışına uygun olduğu tığın ise sadece boncuk yapma işinde kullandığına kanaat getirilerek, sanığın üzerine atılı suçun yasal unsurları oluşmadığı ve sanığın olayda suç kastının olmaması sebebiyle beraatine karar verildiği anlaşılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesince, sanığın hükümlü olarak kaldığı ceza infaz kurumunda koğuşta bulundurduğu, uçu 8.8 cm uzunluğunda şeffaf renkli plastik sap içerisinde monte edilmiş, 2.4 cm uzunluğunda metal namlulu tığın ve çekpas sopasının savunma ve saldırıya elverişli, delici nitelikte, temin edilmesi veya bulundurulması ayrı bir suç oluşturmayan ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci fıkrasının (f) bendinin üçüncü alt bendi kapsamındaki silahlardan olduğunun anlaşılması karşısında; sanığın eyleminin 5237 sayılı Türk Ceza Kanun'un 297 nci maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi kapsamında kaldığının ve sanığa atılı infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokmak suçunun oluştuğunun kabulü, gerektiği gerekçesiyle, İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma suçundan kurulan beraat kararı kaldırılarak, sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulduğu anlaşılmıştır.

Sanığın savunmaları, genel arama tutanağı, infaz koruma memurları tarafından hazırlanan tutanaklar, Anamur T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünün 09.01.2018 tarihli yazısı ve tüm dava dosyasındaki deliller birlikte değerlendirildiğinde, Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararda hukuka aykırılık bulunmadığı, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın, atılı suçu işlemediğine, kararın lehine bozulması gerektiğine yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 26.05.2021 tarihli ve 2019/3149 Esas, 2021/725 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Anamur 3. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.10.2023 tarihinde karar verildi.