12. Ceza Dairesi

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hükmün açıklandığı 03.06.2008 tarihli celsede sanığın hazır bulunmaması ve 5271 sayılı CMK'nın 216/3. maddesinde hükümden önce son sözün hazır bulunan sanığa verileceğinin düzenlenmesi karşısında, sanık müdafiinin esas hakkındaki savunmasından sonra katılan vekiline söz verilmesi akabinde duruşmanın bitirilmesi bozma sebebi yapılmamış, tebliğnamedeki (1) numaralı bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin sanığın kusurlu olmadığına, TCK'nın lehe tahfif maddeleri ile erteleme hükmünün uygulanması gerektiğine ilişkin diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1.Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saik" kıstası uygulanamayacağı dikkate alınmadan, temel cezanın belirlenmesinde “suç işleme sebep ve saiklerinin” gerekçe olarak gösterilmesi,

2.5237 sayılı TCK'nın 50/4-1a. maddesinin sanık hakkında uygulanıp uygulanmamasına karar verilirken, sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu, yargılama sürecinde duyduğu pişmanlık ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak, dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar isabetle değerlendirilip, denetime olanak verecek ve somut gerekçeler de gösterilmek suretiyle takdir hakkının kullanılması gerektiği ve taksirle işlenen suçlarda kanun maddesinde öngörülen diğer koşulların varlığı halinde uzun süreli hapis cezalarının da para cezasına çevrilmesi mümkün olduğu hususları dikkate alınmaksızın, sadece hükmedilen hapis cezasının süresi gerekçe gösterilerek hapis cezasının adli para cezasına veya seçenek yaptırımlarına çevrilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 09.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.