9. Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1.Kayseri 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.12.2018 tarihli ve 2018/308 Esas, 2018/1038 Karar sayılı kararı ile; sanığın çocuğa karşı cinsel taciz suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 105 inci maddesinin ikinci cümlesi, 35 inci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 4 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2.Karara karşı sanığın istinaf yoluna başvurması üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin 12.06.2020 tarihli ve 2019/139 Esas, 2020/878 Karar sayılı kararı ile; yeniden yargılama yapılması gerekli görülmemekle, mahkumiyet hükmünün kaldırılarak takibi şikayete bağlı olan cinsel taciz suçundan şikayetten vazgeçme sebebiyle 5237 sayılı Kanun'un 73 üncü maddesinin dördüncü fıkrası ile 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca davanın düşmesine ve yargılama giderlerinin kamu üzerinde bırakılmasına karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

3.Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 14.04.2022 tarihli ve 9-2020/86637 sayılı, ret görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanığın Temyiz İstemi Üzerine atılı cinsel taciz suçunu işlemediğinden beraati yerine yazılı şekilde karar verilmesinin usul ve kanuna aykırı olduğuna ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanık ile mağdure arasında önceye dayalı tanışıklık bulunmadığı, olay tarihi olan 20.12.2017 günü saat 20:10 sıralarında mağdurenin arkadaşı tanık ... ile birlikte yürüdüğü sırada aynı mevkide bulunan ve alkollü vaziyette olan sanığın adı geçenlerin arkasından yaklaşarak mağdureye yanaşıp koklar gibi yaptıktan sonra adı geçenleri geçerek yürümeye devam ettiği, mağdure ve tanığın sanığa tepki göstermesi ile taraflar arasında çıkan tartışmanın kolluk kuvvetlerine intikal etmesi ile son bulduğu Mahkemesince kabul olunmakla, mağdure beyanı, tanık anlatımı, sanık savunması ve tüm dosya kapsamı itibariyle sanığın atılı cinsel taciz suçunu işlediği ve sanığın mağdureye yaklaşarak öpmek istemesine karşın adı geçenin kendini geriye çekmesi nedeniyle eylemini tamamlayamamasından ötürü teşebbüs aşamasında kaldığının kabulü ile mahkumiyet kararı verildiği anlaşılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kurulan mahkumiyet hükmü kaldırılmakla, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinin kabulü ile takibi şikayete bağlı olan cinsel taciz suçundan şikayetten vazgeçme sebebiyle 5237 sayılı Kanun'un 73 üncü maddesinin dördüncü fıkrası ile 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca davanın düşmesine ve yargılama giderlerinin kamu üzerinde bırakılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

1.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırılarak vicdanî kanıya ulaşıldığı, buna ilişkin gerekçelerin hukuka uygun olduğu anlaşılmış olup, bu kapsamda hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2.Dosya kapsamı itibariyle atılı suçu işlemediğinden beraat kararı verilmesi gerektiğine dair sanığın dilekçesinde temyiz sebebine yer verdiğinin kabulü ile aksi yöndeki görüşle Tebliğname'de sanığın temyiz isteminin reddini isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir. V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin 12.06.2020 tarihli ve 2019/139 Esas, 2020/878 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Kayseri 4. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.09.2023 tarihinde karar verildi.