12. Ceza Dairesi

Hüküm -Sanık ... hakkında TCK'nın 85/2, 62, 50/4, 50/1-a, 52/2-4, 63, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet -Sanık ... hakkında TCK 85/2, 62, 50/4, 50/1-a, 52/2-4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet Taksirle öldürme suçundan sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin hükümler, sanıklar müdafileri ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: Suçtan zarar gören ve 15/04/2011 tarihli duruşmada vekili aracılığı ile davaya katılmak istediğini bildiren Ayşe Kaya'nın CMK'nın 237/2. maddesi uyarınca davaya katılmasına, karar verilerek yapılan temyiz incelemesinde;

Olay günü saat 10:36 sıralarında, gündüz vakti, yerleşim yeri sınırlarında, iki yönlü yol üzerinde, sanıklardan ...'nun sevk ve idaresindeki kamyon ile seyrederken, olay mahallinde bulunan kavşağa geldiğinde, istikametine göre sağ taraftan kavşağa giren sanık ...' ın idaresindeki otomobilin ön sol kapısına çarptığı, ardından bu aracı önüne katarak yaklaşık 12 metre sürekledikten sonra durduğu, olayla ilgili olarak yapılan yargılama sırasında, mahkeme tarafından mahallinde yapılan keşif sonrasında düzenlenen 02/05/2011 tarihli kusur raporunun, oluşa ve dosya kapsamında uygun olduğu anlaşıldığından, bu raporun hükme esas alınmasında herhangi bir isabetsizlik görülmemiş, bu itibarla tebliğnamede, tarafların kusur durumuna ilişkin, Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesinden rapor alınması gerektiğine ilişkin görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanlar vekilinin, sanıklara daha fazla ceza verilmesi gerektiğine, sanık ... müdafinin, keşif sonrası düzenlenen kusur raporunun hüküm kurmak için yeterli olmadığına, sanık ... müdafinin ise bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık ... hakkında ceza tayin edilirken Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saik" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi;

Kanuna aykırı olup, sanık ... hakkındaki hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, sanığa verilen temel cezanın belirlenmesinde gösterilen diğer gerekçeler yasal ve yeterli olmakla, hüküm fıkrasından “amaç ve saiki” ibaresinin çıkartılmasına, hükümdeki usul ve kanuna uygun bulunan sair hususların aynen bırakılmasına karar verilmek suretiyle, sanık ... hakkındaki hükmün doğrudan, sanık ... hakkındaki hükmün ise DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18/09/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.