12. Ceza Dairesi

Davacıların tazminat taleplerinin reddine ilişkin hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre;

Dava 466 sayılı Kanun hükümlerine dayalı tazminat istemine ilişkin olup; Ceza Genel Kurulunun 23/03/2010 tarih ve 2009/256 Esas ve 2010/57 sayılı kararında 466 sayılı Kanunun 2. maddesindeki üç aylık sürenin başlangıcı için 21/04/1975 tarih ve 3-5 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararına atıf yapılarak kesinleşen beraat kararından davacıların haberdar olmasının aranması gerektiği şeklindedir. Ancak adı geçen kararda tazminat davasının ne zamana kadar açılması gerektiğine dair bir açıklama yoktur. Borçlar Kanununun 60. maddesinde tazminat davasının, zarar verici fiil veya olayın vukuundan itibaren her halde 10 yıl sonra zamanaşımına uğrayacağı kabul edilmiştir. Kanun dışı yakalanan veya tutuklanan kimseler bakımından, devletin yaptığı yakalama veya tutuklama haksız fiili ceza davasının kesinleşmesi ile netleştiğinden bu tarih olayın vuku tarihi olup, bu tarihten itibaren 10 yıl dolduktan sonra 466 sayılı Kanuna göre tazminat istenemeyeceği ve davacılar hakkında verilen kesinleşmiş beraat kararı üzerinden 25 yıldan fazla süre geçtikten sonra davanın açılmış olduğunun anlaşılması karşısında, davacıların bu uzun süre içerisinde haklarındaki kararın kesinleştiğini bilmediklerinden söz etmenin yaşamın olağan akışına uymadığı, bu halde davanın süresinde açıldığının kabulünün mümkün olamayacağı gözetilmeden, yasal süresinde açılmayan davanın reddi yerine, yerel mahkemece davacılar hakkında Muş Ağır Ceza Mahkemesi'nin 1978/152 esas, 1985/209 sayılı kararında "adam öldürme suçu nedeniyle beraat kararı verilmiş ise de, dosya içerisinde bulunan tutuklama müzekkeresine göre, davacıların adam öldürme ve 6136 sayılı kanuna muhalefet suçlarından tutuklandıkları, adam öldürme suçu yönünden her iki davacınında beraat ettiği, 6136 sayılı kanuna muhalefet suçundan ise haklarında kamu davasının kesin hükme bağlanmasının ertelenmesine karar verildiği ve 466 sayılı kanunda tazminat nedenlerinin tahdidi olarak sayıldığı, genişletilmesinin mümkün olmadığı, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarına göre de, tazminata hükmedilebilmesi için tutuklama kararı verilen her suçtan ayrı ayrı beraat edilmesi gerektiği" gerekçesi ile davanın reddine karar verilmesi, hüküm sonucu itibariyle doğru bulunduğundan bozma nedeni yapılmamış ve bu itibarla davacılar vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 23.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.