8. Ceza Dairesi

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1.İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 27.11.2015 tarihli iddianamesiyle, sanık hakkında beden bakımından kendini idare edemeyecek durumda bulunan kimseleri dilencilikte araç olarak kullanma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanun'un (5237 sayılı Kanun) 229 uncu maddesinin birinci fıkrası, ikinci fıkrası ve 53 üncü maddenin birinci fıkrası gereğince cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2.İstanbul 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.04.2016 tarihli ve 2015/620Esas, 2016/127Karar sayılı kararı ile sanık hakkında beden bakımından kendini idare edemeyecek durumda bulunan kimseleri dilencilikte araç olarak kullanma suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

Cumhuriyet Savcısının temyiz isteği eksik inceleme yapıldığına ilişkindir.

1.Dava konusu olay sanığın çocuğu olan müştekinin ... trafikte bir şeyler satar görünüp para isteyerek dilencilik yaptığı ve sanığın da velayeti altındaki çocuğu dilencilikte aracı olarak kullandığı iddiasına ilişkindir.

2.20.10.2015 tarihli tutanakta sanığın oğlu olan müşteki ...'un yolda şarj aleti satmak suretiyle çevreye rahatsızlık verdiği ve trafik güvenliğini tehlikeye düşürdüğünün görüldüğü, çevrede yapılan gözlemde çocuğun bulunduğu yeri gösteren kameraya ve çocuğun ailesine ulaşılamadığı belirtilmiştir.

Sanık ve müştekinin savunmaları, 20.10.2015 tarihli tutanak ve dava dosyasındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde sanığın dilencilik yaptırırken görülmediği ve atılı suçun sanık tarafından işlendiğinin ... olmadığı anlaşılmakla mahkemenin kararında hukuka aykırılık görülmemiştir. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.04.2016 tarihli ve 2015/620 Esas, 2016/127 Karar sayılı kararında Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden Cumhuriyet Savcısının temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 01.03.2023 tarihinde karar verildi.