7. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi taraflarca istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davacının iş akdinin haksız ve bildirimsiz olarak işveren tarafından sona erdirildiğini öne sürerek ihbar tazminatı, ücret alacağı, hafta tatili, genel tatil ve fazla çalışma ücreti alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının ücretlerinin ödendiğini, kendisi işten ayrıldığından ihbar tazminatı hakkı olmadığını, mesai saatleri dışında çalışmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir. Mahkemece, iş akdinin davacı işçi tarafından ücret alacağının ödenmemesi nedeniyle haklı olarak sona erdirildiği belirtilerek davanın, kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hakimin son oturumda tutanağa yazdırıp tefhim ettiği karar, esas karar olup, 6100 sayılı HMK'nun 298/2.maddesi gereğince sonradan yazılan gerekçeli kararın bu karara aykırı olmaması gerekir. Oysa 21.11.2013 günlü oturumda tefhim edilen kısa karar ile, mahkeme gerekçesinin birbirine aykırı olduğu zaptın ve kararın incelenmesinden açıkça anlaşılmaktadır. Mahkemece gerekçeli kararda davacının, davalı şirket nezdinde 01/08/2010-28/02/2011 tarihleri arasında (dava dışı başka işyerinde gözüken çalışmalar dışlanarak) hizmet akdine bağlı olarak çalıştığının kabul edildiği belirtilmiş, ancak hükme esas alınan bilirkişi raporuna göre bu süre 5 ay 14 gün olarak belirlenmesine rağmen, bilirkişinin 1 ay 28 gün kıdem süresi üzerinden SHC'ni esas alarak yaptığı alternatif hesaplamadaki miktarlar hüküm altına alınmıştır. Şu halde kısa karar ile mahkeme gerekçesi çeliştiği gibi, mahkemenin hükme esas alınan bilirkişi raporundaki alternatif hesaplamalardan hangisine ve hangi nedenle itibar ettiği de anlaşılamamaktadır.

Konuyla ilgili 10.4.1992 günü ve 991/7 Esas, 1992/4 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca bu aykırılığın giderilmesi suretiyle gerçeğe ve hukuka uygun bir karar verilmesi gereği açıktır. Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.