7. Ceza Dairesi

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 17.06.2022 tarihli ve 2021/4522 Esas, 2022/3242 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1.Sanık ... ve temyiz dışı sanık ... hakkında çekle ilgili karşılıksızdır işlemi yapılmasına sebebiyet verme suçundan şikâyette bulunulmuş ve İstanbul 17. İcra Ceza Mahkemesinin, 28.09.2021 tarihli ve 2020/29 Esas, 2021/391 Karar sayılı kararı ile temyiz dışı sanık ... hakkında beraat, sanık ... hakkında ise 5941 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince mahkûmiyet kararı verilmiştir.

2.İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 32. Ceza Dairesinin, 07.06.2022 tarihli ve 2021/4522 Esas, 2022/3242 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hüküm bakımından; sanık ... müdafiin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

3.İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 32. Ceza Dairesinin, 17.06.2022 tarihli ve 2021/4522 Esas, 2022/3242 Karar sayılı ek kararı ile sanık müdafiin temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi ve 296 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği “temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddine” karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiin temyiz sebepleri; belirtilen bedelin Yargıtay incelemesine tabi olduğuna, müvekkili hakkında her ne kadar adlî para cezasına hükmolunmuş ise de, infaz aşamasında hapis cezasına dönüştürülmesi durumunda 2 yılı aşkın bir cezanın ortaya çıkacağına, bu nedenle de kararın temyiz yasa yoluna tabi olduğuna, Yargıtay'ın emsal uygulamalarının bu yönde olduğuna, ek kararın kaldırılması ve mahkûmiyet kararının bozulması talebine ilişkindir.

Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendinde yer verilen; “Adlî para cezasını gerektiren suçlarda ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde sanık müdafiin temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 32. Ceza Dairesinin, 17.06.2022 tarihli ve 2021/4522 Esas, 2022/3242 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İstanbul 17. İcra Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 32. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

08.11.2023 tarihinde karar verildi.