7. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1.Davalı Karayolları Genel Müdürlüğünün temyiz itirazları yönünden; dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı Karayolları Genel Müdürlüğünün tüm temyiz itirazlarının reddine,

2.Davalı K.. B..nın temyiz itirazlarına gelince; davacı, önceleri geçici/ mevsimlik işçi olarak Köy Hizmetleri Genel Müdürlüğü bünyesinde çalışırken 02.02.2001 tarihinde kadrolu işçi olduğunu, baştan beri Yol-İş Sendikası üyesi olduğunu, Köy Hizmetlerinin kapanması ile İl Özel İdare Müdürlüğüne geçtiğini ve 6111 sayılı Yasa uyarınca da Aralık 2011 tarihinde davalı Karayolları Genel Müdürlüğüne kadro fazlası olarak atandığını, 06.01.2012 tarihinde emekli olduğunu bildirerek kadroya geçmeden önceki geçici/mevsimlik kadrodaki çalışmalarının TİS uyarınca derece ve kademe belirlenmesinde dikkate alınmasını ve bu sürenin dikkate alınmaması nedeniyle meydana gelen ücret farklarının ve yıllık izin ücretinin davalıların sorumluluk dönemleri ayrılmak suretiyle ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Davacı miktar arttırım dilekçesi vererek talep ettiği miktarları arttırmıştır. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dava, 6100 sayılı HMK'nun yürürlükte olduğu dönemlerde açılmış bir belirsiz alacak davasıdır. Davacı dava dilekçesinde TİS uyarınca yevmiye ücret farkları, sosyal hakları ve ilave tediye ücretleri ile 02.02.2001 tarihinden öncesi çalışmaları nedeniyle ödenmeyen yıllık izin ücretinden oluşan alacaklarının ödetilmesini istemiş; bilirkişi raporu üzerine verdiği 25.03.2014 tarihli harçlandırılmış dilekçesi ile miktarları arttırıp açıklamıştır. Ancak bu dilekçe davalı K.. B..na devreden (Özel İdare Müdürlüğü) tebliğ edilmeden bu dilekçedeki miktarları da kapsar şekilde hüküm kurulmuştur.

Artan miktarlar bakımından davalının hukuki dinlenilme hakkını kullanabilmesi için bu açıklama dilekçesinin davalıya tebliği de gereklidir.

Şu durumda mahkemece anılan yönler gözetilerek davacının 25.03.2014 tarihli açıklama dilekçesini davalı tarafa tebliğini sağlamak için davacı tarafa süre verilmesi ve bu eksiklik giderildikten sonra oluşan duruma göre karar verilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeksizin verilen karar usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

3.Davacı, davalı (Özel İdare Müdürlüğü) K.. B..ndan 02.02.2011 tarihinden önceki çalışmaları nedeniyle kullandırılmayan yıllık izin ücreti isteminde bulunmuştur. Mahkemece de yıllık izin ücretinin davalı K.. B..ndan tahsiline karar verilmiştir. 4857 sayılı İş Kanununun 59.maddesinde, iş sözleşmesinin herhangi bir nedenle sona ermesi halinde işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerinin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır. Yıllık izin hakkının ücrete dönüşmesi için iş sözleşmesinin feshi şarttır. Bu noktada sözleşmenin sona erme şeklinin ve haklı nedene dayanıp dayanmadığının önemi bulunmamaktadır.

Somut olayda, davacı Özel İdare Müdürlüğü bünyesinde çalışırken 6111 sayılı Kanun uyarınca Karayolları Genel Müdürlüğü nezdindeki işyerine atanmış ve anılan kurum bünyesinde çalışırken 06.01.2012 tarihinde emekli olmuştur. Bu haliyle davalı K.. B.. (Özel İdare Müdürlüğü) bünyesinde çalışırken iş sözleşmesi sona ermediğinden yıllık izin hakkı henüz ücrete dönüşmemiştir. Şu durumda davacının Özel İdare Müdürlüğü'ne yönelttiği yıllık izin ücreti isteğinin reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmiş olması bozma nedenidir. SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın BOZULMASINA, davalı Karayolları Genel Müdürlüğü harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalı K.. B..na iadesine, 06.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.