9. Ceza Dairesi

Sanık ile suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1.Adana Cumhuriyet Başsavcılığının 28.01.2013 tarihli ve 2013/2111 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından açılan kamu davasında, Adana 12. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.01.2013 tarihli ve 2013/67 Esas, 2013/82 Karar sayılı kararı ile sanığın eyleminin çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu oluşturup oluşturmadığı konusunda delilleri takdir ve değerlendirmenin Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğundan bahisle çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından görevsizlik kararı verildiği anlaşılmıştır.

2.Adana Cumhuriyet Başsavcılığının 25.02.2013 tarihli ve 2013/4485 Esas sayılı iddianamesi ile suça sürüklenen çocuk hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından açılan kamu davasında, Adana 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 06.03.2013 tarihli ve 2013/156 Esas, 2013/93 Karar sayılı kararı ile dava dosyaları arasında irtibat bulunması nedeniyle Adana 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2013/126 Esas sayılı dosyasına birleştirme kararı verildiği anlaşılmıştır.

3.Adana 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.05.2015 tarihli ve 2013/126 Esas, 2015/158 Karar sayılı kararı ile;

a)Sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

b)Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (b) ve (f) bentleri ile beşinci fıkrası, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

c)Suça sürüklenen çocuk hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca verilen hükmün, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına,

d)Suça sürüklenen çocuk hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (b) ve (f) bentleri ile beşinci fıkrası, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, Karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Hükümleri temyiz etme iradesinden ibarettir.

B. Suça Sürüklenen Çocuk Müdafiinin Temyiz İstemi

Özetle kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna, suça sürüklenen çocuğun evden hemen ayrılmak isteyip kapı kilitlendiği için ayrılamadığına, kendisinin de alıkonulmuş olduğuna, suç işleme kastının bulunmadığına, suçun unsurlarının oluşmadığına, hükmün bozulması talebine ve dilekçisinde belirttiği diğer hususlara ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR

Mağdurun küçük yaştan beri cinsel kimliğinde sapmalar olduğu, eşcinsel yaklaşımlara eğilimi bulunduğu, bu durumun etrafça da bilindiği, mağdurun bu niteliğini öğrenen sanık ile suça sürüklenen çocuğun olay günü mağdura cinsel ilişkiye girme teklifinde bulundukları, mağdurun talebi kabul etmesi üzerine birlikte sanığın evine gittikleri, burada sanık ile suça sürüklenen çocuğun mağdur ile ayrı ayrı anal yoldan ilişkiye girmeye çalıştıkları, ancak duhulü tam olarak sağlayamayıp cinsel organlarını mağdurun anüsüne sürtmek sureti ile tatmin oldukları şeklinde gerçekleştiği kabul edilen olayda, Mahkemece tüm dosya kapsamı ve suç tarihi itibarıyla mağdurun on beş yaşını ikmal etmediği gözetilerek, sanık ve suça sürüklenen çocuk hakkında çocuğun cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından ayrı ayrı mahkumiyetlerine karar verildiği anlaşılmıştır.

Sanık Hakkında Çocuğun Cinsel İstismarı ve Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçlarından, Suça Sürüklenen Çocuk Hakkında Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçundan Kurulan Hükümler Yönünden

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık ve suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık ve suça sürüklenen çocuk müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiş, hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Sanık Hakkında Çocuğun Cinsel İstismarı ve Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçlarından, Suça Sürüklenen Çocuk Hakkında Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçundan Kurulan Hükümler Yönünden

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Adana 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.05.2015 tarihli ve 2013/126 Esas, 2015/158 Karar sayılı kararında sanık ve suça sürüklenen çocuk müdafileri tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık ile suça sürüklenen çocuk müdafiilerinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.12.2023 tarihinde karar verildi.