4. Ceza Dairesi

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1.Sanıklar ..., ... ve ...’a yükletilen 6136 sayılı Kanuna aykırılık ile mağdurlar ... ve ...’a karşı yaralama, sanıklar ... ve ... hakkında mağdur ...’a karşı yaralama eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanıklar tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunlarda öngörülen suç tiplerine uyduğu, Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı, Anlaşıldığından sanıklar ..., ... ve ... müdafilerinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

2.Diğer hükümlere yönelik temyize gelince; Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;

a)Sanıklar ... ve ...’ın TCK’nın 267. maddenin hangi fıkrasına göre cezalandırıldıkları hükümde gösterilmeyerek, CMK’nın 232/6. madde ve fıkrasına aykırı davranılması,

b)Sanık ... müdafiinin, son oturumdaki lehe olan hükümlerin uygulanması isteğinin, TCK'nın 52/4. maddesindeki taksitlendirmeyi de kapsadığı gözetilmeden, sanık hakkında mağdur ...’a karşı yaralama suçundan kurulan hükümde, bu hususta bir karar verilmemesi,

c)İftira suçunun oluşabilmesi için; yetkili makamlara ihbar veya şikayette bulunarak işlemediğini bildiği halde, hakkında soruşturma ve kovuşturma başlatılmasını ya da idari bir yaptırım uygulanmasını sağlamak için bir kimseye hukuka aykırı bir fiil isnat edilmesi gerekir. Yargılamaya konu somut olayda; sanık ...’ın oğlu ile mağdur ...’ın kızının kaçması nedeniyle iki aile arasında çıkan tartışmanın kavgaya dönüştüğü kabul edilen olayda, tutanak tanığı ... ...’in “...’ın duvardaki izlerin kaleşnikof izi olduğuna ilişkin beyanına, yaptığım inceleme sonucunda inanmadığım için tutanak tutmadım” şeklindeki anlatımı karşısında, sanık ...’ın “bizim evimize doğru da birkaç el ateş edildi, bende durumu olay yerine gelen jandarmalara söyleyip şikayetçi oldum, kim tarafından ateş edildiğini tam olarak bilmiyorum” şeklindeki savunması üzerine, mağdurlar hakkında yapılan soruşturmada kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilmesi nedeniyle sanığın şikayetine konu iddialarının ispat edilememiş olmasının, tek başına suçun oluşumu için yeterli sayılamayacağı gözetilmeden ve anayasal şikayet hakkını kullanan sanığın ne şekilde iftira kastı ile hareket ettiği açıklanmadan yetersiz gerekçeyle mahkumiyet kararı verilmesi,

d)Sanık ...’ın yargılama aşamasında verdiği ifadesinin, iftiradan dönme niteliğinde olup olmadığının ve hakkında TCK'nın 269. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

e)Kabule göre de; Sanık ...’ın iftira eylemini tek bir fiille birden fazla mağdura karşı işlediğinin kabul edilmesi karşısında, TCK'nın 43/2. maddesi yerine mağdur sayısınca uygulama yapılarak fazla cezaya hükmedilmesi,

Kanuna aykırı, sanıklar ... ve ... müdafileri ile sanık ...’ın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 01.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.