4. Ceza Dairesi

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

. Asliye Ceza Mahkemesinin kararı ile sanık hakkında,

1.Görevi yaptırmamak için direnme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 265 inci maddesinin birinci fıkrası, 43, 62 ve 58 inci maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına,

2.Hakaret suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 125 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 ve 58 inci maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına,

3.Kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, 62 ve 58 inci maddeleri uyarınca 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına, Karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği, sanığın suç işleme kastının bulunmadığına, üzerine atılı suçların oluşmadığına ve resen tespit edilecek nedenlerle hükümlerin bozulması talebine ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR

Ceza infaz kurumunda hükümlü olan sanığın, kendisi gibi hükümlü olan şikâyetçiyi basit tıbbi müdahale ile giderilir şekilde yaralayıp, sinkaflı küfrettiği, akabinde hakkında yapılan idari soruşturma sonucunda kapalı ceza infaz kurumuna iadesine karar verilmesi üzerine kırık cam parçasını boğazına dayayarak "Kendimi de, sizi de keserim." demek suretiyle tehdit ederek görevi yaptırmamak için direnme suçunu işlediği kabul edilerek atılı suçlardan cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Görevi yaptırmamak için direnme suçunun basit yargılama usulüne tabi olmaması karşısında, tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Sanığa yükletilen görevi yaptırmamak için direnme, hakaret ve kasten yaralama eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Sanığın görevi yaptırmamak için direnme eylemini silah sayılan cisimle gerçekleştirmesine karşın, 5237 sayılı Kanun'un 265 inci maddesinin dördüncü fıkrası uygulanmamış ise de aleyhe temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı ve aynı Kanun'un 53 üncü maddesinin hapis cezasına mahkûmiyetin kanuni sonucu olarak infaz aşamasında resen uygulanabileceği, Anlaşıldığından yapılan incelemede eleştiriler dışında hukuka aykırılık görülmemiştir.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle HÜKÜMLERİN, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE,

25.12.2023 tarihinde karar verildi.