8. Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1.Konya Cumhuriyet Başsavcılığının 20.09.2017 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan dava açılmıştır.

2.Konya 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.02.2020 tarihli kararı ile sanık hakkında atılı suçtan mahkûmiyet kararı verilmiştir.

3.Sanık müdafiinin istinaf talebi üzerine, Konya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 16.12.2020 tarihli kararı ile sanığın beraatine karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği, suçun sabit olduğuna, sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR

1.Dava konusu olay, sanığın, evinin bahçesinde oynayan dört yaşındaki mağdur çocuğa ''Topunu getir, sonra sen de gel. Motosiklete binelim, gidelim.'' diye çağırdığını mağdur çocuğun ablası olan tanık N.C.B.'nin duyarak bağırması üzerine sanığın kaçtığı, tanığın, olayı akrabası olan tanık İ.O.'ya anlatması üzerine tanık İ.O.'nun, tanık N.C.B.'ye gönderdiği fotoğraflardan sanığı teşhis ettiği iddiasına ilişkindir.

2.Tanık olarak dinlenen N.B.C.'nin, kovuşturma aşamasında 29.05.2018 tarihli dördüncü celsede, sanığı teşhis ettiği anlaşılmıştır.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü Sanığın, suçtan ve muhtemel cezadan kurtulmaya yönelik inkara dayalı savunmasına itibar edilmediği gerekçesiyle, sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Tanık N.C.B.'ye, soruşturma aşamasında usulüne uygun şekilde teşhis işlemi yaptırılmadığı, kovuşturma aşamasında da sanık ve tanığın farklı celselerde dinlendiği ve yüz yüze gelmedikleri, tanığın, kendisine gösterilen fotoğraftan sanığı tespit etmesinin teşhis işlemi olarak kabul edilemeyeceği, sanığın aşamalardaki inkara dayalı savunmasının aksini gösterir şüpheden arınmış, somut delil elde edilemediği ve üzerine atılı suçu işlediğinin sabit olmadığı gerekçesiyle ilk derece mahkemesinin mahkûmiyet kararı kaldırılarak beraatine karar verilmiştir.

Tanık N.B.C.'nin, sanığı duruşmada yüz yüze teşhis etmesi ve duruşma tutanağında, tanığın, teşhis ifadesinde tereddüt uyandıran bir davranış belirtilmemesi karşısında, sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi ve 35 inci maddelerindeki suçu işlediği anlaşıldığından, sanık hakkında, atılı suçtan mahkûmiyet kararı verilmesi gerekirken, yazılı şekilde beraat kararı verilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Konya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesi'nin 16.12.2020 tarihli kararına yönelik katılan vekilinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden, hükmün 5271 sayılı Kanun'un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 307 nci maddesi uyarınca, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Konya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.01.2024 tarihinde karar verildi.