8. Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1.Ayvalık Cumhuriyet Başsavcılığının 08.04.2013 tarihli iddianamesi ile sanığın çocukları ve kendini idare edemeyecek durumda bulunan kimseleri dilencilikte araç olarak kullanma suçundan cezalandırılması istemi ile dava açılmıştır.

2.Ayvalık 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.02.2014 tarihli kararı ile sanık hakkında çocukları ve kendini idare edemeyecek durumda bulunan kimseleri dilencilikte araç olarak kullanma suçundan verilen 1 yıl 3 ay hapis cezasına dair hükmün, açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

3.Denetim süresi içerisinde sanığın Edremit 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/308 Esas sayılı dosyasında 20.04.2015 tarihinde hırsızlık, mala zarar verme, konut dokunulmazlığının ihlali suçlarını işlemesi üzerine, Ayvalık 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.07.2017 tarihli kararıyla açıklanması geri bırakılan hüküm açıklanmak sureti ile sanığın çocukları ve kendini idare edemeyecek durumda bulunan kimseleri dilencilikte araç olarak kullanma suçundan 1 yıl 3 ay hapis ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

4.İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin, 07.10.2019 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik katılan kurum vekili ve sanık müdafiinin istinaf başvurusunun kabulü ile hükmün, Bakanlığın davaya katılımının sağlanması gerektiğinden bozulmasına karar verilmiştir.

5.Bozma üzerine yapılan yargılama sonucunda Ayvalık 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.10.2020 tarihli kararıyla sanığın çocukları ve kendini idare edemeyecek durumda bulunan kimseleri dilencilikte araç olarak kullanma suçundan 1 yıl 3 ay hapis ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

6.İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin, 15.06.2022 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun kabulü ile hükmün 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca kaldırılarak sanığın üzerine atılı suçtan beraat kararı verilmek sureti ile istinaf isteminin düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

Katılan kurum vekilinin temyiz istemi; sanığın 4 yaşındaki çocuğunu dilencilik yaparken yanında tutmasının diğer suçları oluşturabileceğine, sanığın beyanlarının suçtan kurtulmaya yönelik olduğuna yöneliktir.

Dava konusu olay; sanığın suç tarihi itibariyle 4 yaşında olan kızı mağdur Sinem'i dilencilik yaparken aracı olarak kullandığı iddiasına ilişkindir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü Sanığın üzerine atılı suçu işlediği kabul edilerek mahkûmiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü İlk derece Mahkemesince verilen hükmün sanığın üzerine atılı suçun unsurları oluşmadığı belirtilerek beraatine karar verilmiştir. IV. GEREKÇE

1.Sanık savunması ile kolluk kuvvetleri tarafından tutulmuş olan 17.01.2013 tarihli tutanak içeriği ve tüm dava dosyası kapsamından, sanığın üzerine atılı suçun unsurlarının oluşmadığına dair İstinaf Mahkemesi kararında hukuka aykırılık görülmemiş ve katılan Bakanlık vekilinin sanığın beyanlarının suçtan kurtulmaya yönelik olduğuna dair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 233 üncü maddesinde yer alan suçun oluşabilmesi için kişinin aile hukukundan doğan bakım, eğitim veya destek olma yükümlülüğünü yerine getirmemesinin gerektiği, sanığın alınan savunmalarında istikrarlı olarak sağır dilsiz olduğu ve eşinin cezaevinde olması nedeniyle yardım isteyerek para topladığını, kızı olan Sitem'in ise bazen yanında bazen ise anneannesinin yanında olduğunu beyanı karşısında sanığın bu suçu da işleme kastı bulunmadığı anlaşıldığından, katılan Bakanlık vekilinin bu yöndeki temyiz itirazı yerinde görülmemiştir.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin, 15.06.2022 tarih, 2022/1199 Esas ve 2022/1640 Karar sayılı kararında katılan Bakanlık vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Ayvalık 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.01.2024 tarihinde karar verildi.